De gebroken pijl

klassieke Nederlandse wachters die de grenzen bewaken



De grenswacht





Erasing national borders does not make people safer or more prosperous.

It undermines democracy and trades away prosperity.

- president Donald Trump



Een correcte politieke plaatsbepaling in de huidige Europese situatie van imploderende staatssoevereiniteit en escalerende etnische vervanging vergt van de patriottisch-identitaire beweging een grondige bezinning op haar basale bestaansrecht. Dit bestaansrecht baseert zich in de eerste plaats op de fundamentele functie van de patriottisch-identitaire beweging als ‘grenswacht’: dit is een functie die haar, faute de mieux, toevalt op het huidige hoogtepunt van de ‘deconstructieve’ postmoderniteit.



De postmoderne disintegratie van alle traditionele vormen van authentieke auctoritas resulteert in een vervagen van alle dusver universeel erkende grenzen in alle bereiken van menselijke ervaring en menselijk handelen. Het postmoderne ‘cultuurnihilisme’ - de soixante-huitard-ideologie van militant secularisme, sociaal-darwinistisch neo-liberalisme, narcistisch hyper-individualisme en doctrinair cultuur-relativisme - kenmerkt zich bovenal door totalitaire nivellering.i Aangedreven door de matriarchaal-sadomasochistische dynamiek van psycho-historische feminisatie, ondergraaft en vernietigt het cultuurnihilisme geleidelijk alle vormen van politieke soevereiniteit, economische autarkie, nationale identiteit, sociale structuur, culturele worteling en religieuze polariteit: het verschuift en verwijdert de oude grensstenen van de Westerse beschaving.ii



De enige remedie voor de uit deze nivellerende devolutie voortvloeiende exclusief neerwaartse Umwertung aller Werte is een ontologische en epistemologische correctie van historisch ongekende reikwijdte - de realisatie van deze correctieve ‘archeo-futuristische Revolutie’ is de kernopgave van de patriottisch-identitaire beweging.iii Er zijn nog maar weinig vaste machtspolen en vaste referentiepunten waarop deze beweging zich in het huidige tijdsgewricht kan baseren. De belangrijkste vaste machtspool is het zich gestaag richting Centraal-Europa uitbreidende ‘anti-thalassocratische’ blok: het conglomeraat van anti-globalistische natiestaten dat zich nu consolideert rond het uit de bolsjewistische as herrezen Rusland en het uit imperialistische slavernij bevrijde China. Het belangrijkste vaste referentiepunt is het metapolitieke discours van het (Neo-)Eurazianisme: een alternatieve Weltanschauung gekenmerkt door geopolitieke multipolariteit en een traditionalistisch denkkader.iv Dit Euraziatisch referentiekader biedt de snelgroeiende Westerse patriottisch-identitaire beweging een ‘vaste pool’ om ook een metapolitieke koerswijziging te bewerkstelligen in het ground zero van het globalistische cultuurnihilisme: de (West-)Europese Atlantic Rim en de overzeese Anglosfeer. Vanuit dit referentiekader wil dit essay ingaan op een voor de Westerse beweging interessante recente publicatie van één van de belangrijkste hedendaagse Euraziatische denkers: Alexander Doegins essay The Solar Hounds of Russia, gewijd aan het traditionalistische concept van de ‘Wachter op de Drempel’. Doegins opstel bevat een aantal essentiële lessen voor de Westerse patriottisch-identitaire beweging - de volgende paragraaf begint daarom met een aantal citaten uit Doegins tekst plus wat uitleg ter wille van zijn filosofische en Traditionalistische context.v



De Wachter op de Drempel



Op het grondgebied dat gij krijgt,

als de Heer uw God u het land in bezit heeft gegeven,

moogt ge bij uw buurman de grensstenen,

door de voorouders opgericht, niet verleggen.

- Deuteronomium 19:14.



Doegin begint met een nadere inspectie van het concept van ‘de grens’. De grens beschrijft de staat, de grens definieert de staat. Alles dat de staat is dankt zij aan de grens. Deze eigenschap heeft essentiële betekenis niet alleen m.b.t. internationaal recht, geopolitieke strategie en militaire doctrine, maar ook in filosofie. De grens is niet slechts een klassiek filosofisch instrument, maar ook een essentieel filosofisch begrip... het scheidt het ‘immanente’, dat wil zeggen wat in de zichtbare materiële sfeer ligt, van het ‘transcendente’, dat wil zeggen wat in de onzichtbare immateriële sfeer ligt. In deze zin is de grens heilig: in de Klassieke Wereld werd zij daarom gepersonifieerd als een goddelijk principe: Terminus, ...ofwel ‘limiet’. Dit concept is in verschillende vormen terug te vinden in de godsdienstige voorstellingen, mythische overleveringen en culturele uitdrukkingen van alle traditionele beschavingen.



Doegin analyseert ‘de grens’ in een dubbel filosofische en metafysische zin. Filosofisch analyseert hij ‘de grens’ feitelijk volgens Heideggers concepten van gespecialiseerde tijd (de begrensde tijdshorizon van Kulturkreisen) en gespecialiseerde ruimte (de beschermende ruimtehorizon van land en volk): daarbij is ‘de grens’ een absolute voorwaarde voor elke authentieke vorm van wereldhistorische cultuur. Metafysisch analyseert hij ‘de grens’ via de Traditionalistische symboliek: daar ...bestaat er ook het concept van de ‘Wachter op de Drempel, ofwel de grenswacht, ...een speciaal wezen dat de scheidslijn bewaakt tussen twee werelden: tussen het aardse en het bovenaardse, tussen het huidige en het toekomstige, tussen het lage en het hoge, tussen het bewuste en het onbewuste, tussen het leven en de dood. Dit wezen is de tastbare representant van Terminus. Het scheidt chaos van orde doordat het rationele structuur oplegt en afdwingt. Als manifestatie van een bovenmenselijk, goddelijk principe is ‘de grens’ het fundament van alle authentieke beschavingen - zelfs van alle authentieke denkwerelden. Daarmee is de ‘Wachter op de Drempel’ het archetype van de grenswacht: grenswachten, zij die de fysieke, psychische en spirituele grenzen van een cultuur en een volk bewaken, ...zijn in die zin belast met een sacrale functie.



...Grenzen bestaan op alle geopolitieke niveaus, van stamverbanden tot nationale staten... en op het hoogste niveau is er de grens van het ‘Imperium’. ...De grenzen van [dat] ‘Heilig Rijk’ zijn tegelijk fysiek, psychisch en spiritueel - daarbinnen definiëren zich verenigende godsdiensten, verenigende culturen en verenigende talen. Het [Imperium] is ‘heilig’ op grond van de kwaliteit van de grenzen en de wachters aan die grenzen hebben een ‘heilige’ opgave - dit is het essentiële gegeven waaraan monastieke ordes, ridderordes en nationale strijdkrachten hun cohesie en effectiviteit danken. ...Zulke ‘heilige’ organisaties beschermen de grenzen van alle traditionele culturen en authentieke beschavingen - zij zijn het die op de drempels en muren van de beschaving de wacht houden. ...De Grote Muur van China, de Poorten van Alexander de Grote... en de Limes van het Romeinse Rijk ...zijn hiervan de fysieke uitdrukking. Aan de overzijde van die grenzen liggen de duistere krachten van barbaarse chaos: de Babylonische spraakverwarring en de horden van Gog en Magog. ...Een symbolische uitdrukking van de ‘Wachter op de Drempel’ is de waakhond die op de drempel ligt van het huis... rustend maar waakzaam: ...de waakhond is één van de manifestaties van de godheid Terminus. De Egyptische godheid Anoebis is één van die manifestaties. Het huis zonder hond is niet veilig, net zoals de staat niet veilig is zonder grenswacht.



...De val van de grensmuren is niet slechts een militaire of geopolitieke catastrofe: het is een beschavingscatastrofe. Het verlies van de grens betekent: ondergang van een beschaving in alle levenssferen, ook in de filosofische en godsdienstige sfeer. Het verlies van de grens betekent fatale chaos: helse krachten dringen binnen en het spirituele licht dooft. De horden van Gog en Magog bedreigen de laatste citadels: ...‘het legerkamp van de heiligen’ wordt omsingeld door een zee van uitzinnige duivels.vi Zonder twijfel is Doegins visioen ingegeven door het historische trauma van de recente ondergang van het Sowjet-Russische rijk van het oosten – een ervaring die een voorproefje geeft van de aanstaande ondergang van het Atlantisch-Thalassocratische ‘Nieuwe Wereld Orde’ rijk van het Westen. Westerse mensen die de Merkel-Macron jaren van het grote verraad van de grenzen nog beleven met hun ogen en oren open zullen begrijpen waar de laatste zinnen van Doegins opstel over gaan: De poorten van de hel gaan open. Vijandelijke hordes stromen door de bressen in de Grote Muur... Alles is verloren. ...Alleen op een enkele buitenpost, op een paar laatste torens en muurfragmenten, staan ze nog: de verloren, verlaten, verraden en vergeten uitposten van de grenswacht – eilanden van de oude orde in de nieuwe chaos...



Doegins analyse van de zowel fysieke als metafysieke postmoderne stormloop op de christelijke beschaving - een stormloop die hij dubbel geopolitiek en eschatologisch duidt als de ‘Laatste Oorlog van het Wereldeiland’ - is zuiver traditionalistisch in de zin dat zij direct aansluit bij de analyse van la crise du monde moderne door de grondlegger van de Traditionele School, René Guénon. Een directe verbinding tussen beide is te vinden in Julius Evola’s analyse van la regressione delle caste: Evola stelt daarin dat de opkomst van de deconstruerende krachten van de Moderniteit direct evenredig is aan het verval van de construerende krachten van de Traditie, dat wil zeggen van de fatale verzwakking van de Traditie. Evola spreekt in dit verband zelfs over een uiteindelijke volledige afwezigheid van de Wachter op de Drempel: Een in dit verband hoogst betekenisvolle legende is [het Bijbels verslag] aangaande de volkeren van Gog en Magog, symbool voor de chaotische en demonische krachten die worden buitengehouden door traditionele structuren. Volgens deze legende zullen deze volkeren tot de stormloop overgaan wanneer zij beseffen dat er niemand nog op de hoorn blaast op de ooit door imperiale krachten opgerichte muren die eerder hun aanval ophielden - en dat het alleen nog de wind was die het geluid produceerde dat zij nog meenden te horen.vii



Voyage au bout de la nuit’



Hoe groeit uit het zaad,

hoe werd het land veranderd!

De massa leeft in schande

en lacht om minne daad.

Een feit werd in het heden

wat eens maar was bedacht:

de goeden zijn veracht,

de slechten staan aangetreden.

- Hans Scholl



De gevolgen van de afwezigheid van de Wachter op de Drempel heeft het Nederlandse volk, net zoals veel andere Westeren volken, in de afgelopen decennia aan den lijve mogen ondervinden. Deze gevolgen zijn de daadwerkelijke invasie van ‘Gog en Magog’ (massa-immigratie en Umvolkung) en de daadwerkelijke afdaling in demonische chaos (de matriarchaal-xenofiele ‘anti-rechtstaat’ en de oikofoob-demofobe ‘idiocratie’). De directe confrontatie met deze beschavingsafgrond die volgt op der Untergang des Abendlandes resulteert nu zelfs binnen de gerieflijk cognitief-dissonante bewustzijnsbubbel van de Nederlandse elite al in een beginnend ongemak. Het is dit voorzichtige elitaire ongemak dat zich nu begint te vertalen in een nieuwe neoconservatief-libertaire politieke oppositie met alt-light toonzetting: het Forum Voor Democratie (FVD). De elite aanvaardde decennialang stilzwijgend het verlies van de Nederlandse soevereine buitengrenzen, de Nederlandse ‘autochtone’ volkswijken en de Nederlandse waarden en normen als een ‘tactische terugtocht’: de hopeloze achterhoedestrijd voor het ‘gewone volk’ werd overgelaten aan smalend als ‘rechts-extreem’ en ‘populistisch’ afgedane protestpartijen als de Centrum Partij en de Partij Voor de Vrijheid (PVV). Maar nu de globalistische vloedgolf van barbaarse invasie en matriarchale chaos tenslotte de ivoren toren van de financiële, academische en artistieke elite bereikt, breekt steeds grotere delen van de elite het angstzweet uit. Het is deze instinctief-existentiële angst binnen de kwetsbaar-etherische elite-bubbel die FVD-leider Thierry Baudet nu in staat stelt klassieke archetypen als douanehuisjes, slagbomen en wachthonden voorzichtig te her-agenderen. Maar deze archaïserend-anachronistisch aandoende agenda heeft slechts romantisch-nostalgische meerwaarde. Er is minder politiek instinct dan gezond verstand voor nodig om te begrijpen dat de bourgeois elite niet met de oplossing gaat komen voor een probleem dat zij zelf heeft geschapen door de haar blijvend-definiërende eigenschappen van nihilistisch materialisme, ruggengraatloos opportunisme, existentieel relativisme en narcistische conditionering.



De even ongemakkelijke als onmachtige combinatie van oudgediende populisten en nieuw-dissidente intellectuelen die wordt gespiegeld in de parlementaire oppositie combinatie PVV-FVD is simpelweg letterlijk geen partij voor het zittende politieke establishment. De ‘alt-light’ analyse van het politieke establishment als regentesk kartel gebaseerd op een monsterverbond tussen neoliberaal voormalig ‘rechts’ en cultuur-marxistische regressief ‘links’ mag correct zijn, maar een diagnose is nog geen therapie. Achter het politieke kartel - niet alleen de regerende Ali Baba en 75+1 dieven van de coalitiepartijen, maar ook de hele ‘loyale oppositie’ van de Social Justice Warrior partijen - staan de veel grotere vitale belangen van een veel grotere vijandelijke elite: rücksichtsloze grootaandeelhouders, graaiende bonusbankiers, parasitaire bureaucraten, cynische asiel-industriëlen, malignant-narcissistische systeemjournalisten en comfortabele consensus academici. Deze vijandelijke elite, stevig ingegraven in een matriarchaal-xenofiel machtsapparaat met semi-totalitaire bevoegdheden en zichzelf constant aanvullend uit een zelfvernieuwend reservoir van ‘feministisch’, ‘allochtoon’ en ‘allo-seksueel’ maatschappelijk ressentiment, gaat niet zomaar ‘democratisch’ afstand gaan doen van de privileges die zij heeft verworven in een halve eeuw globalistische ‘open grenzen’, neo-liberale ‘privatisering’, feministische ‘emancipatie’ en allochtoon ‘voorkeursbeleid’. De kracht van de vijandelijke elite ligt daarbij juist in haar pathologische – sub-rationele, zelfs anti-rationele - demofobie en oikofobie: haar militant globalistisch, kosmopolitisch en universalistisch discours, in toenemende mate openlijk anti-masculien, anti-nationaal en zelfs anti-blank, stelt haar in staat de krachten van ‘Gog en Magog’ voor zich te mobiliseren. Zij kan altijd nieuwe gefrustreerde groepen mobiliseren tegen als ‘geprivilegieerde’ geprojecteerde doelwitten: vrouwen tegen mannen, jongeren tegen ouderen, homoseksuelen tegen heteroseksuelen, arm tegen rijk, vreemdelingen tegen inheemsen, moslims tegen christenen en niet-blanken tegen blanken. Gedacht op globaal niveau, kan de vijandelijke elite putten uit een onuitputtelijk reservoir van laag-tegen-hoog ressentiment – het kan kwantiteit in het geweer brengen tegen kwaliteit. Vandaar ook haar openlijke Flucht nach vorne, op zowel nationaal als internationaal niveau. Wanneer haar neo-kalergiaanse ‘omvolking’ project via zogenaamde ‘illegale immigratie’ niet langer werkt, dan schakelt zij gewoon over op on-verhulde legale immigratie (‘kennismigranten’, ‘asielquota’s’). Wanneer haar globalistisch superstaat project ‘Europa’ niet langer werkt via subsidie-voor-soevereiniteitsoverdracht, dan schakelt zij gewoon over op maffia-achtige afpersingspraktijken (‘sancties’ voor het Visegrad blok, ‘no deal’ voor Brexit-Brittannië). Het is daarom hoogst onwaarschijnlijk dat een democratische oppositie als het huidige Nederlandse patriottische PVV-FVD blok, acterend op een hopeloos oneven speelveld van kartelpolitiek, bureaucratische sabotage en trans-nationale machtsoverheveling, ooit een substantieel gevaar zal gaan vormen voor de diep-ingegraven en globalistisch-opererende vijandelijke elite. De Cultuur Nihilistische voyage au bout de la nuit van het Nederlandse volk kan pas eindigen wanneer het oneven politieke speelveld zelf ter discussie wordt gesteld en wanneer de spelregels van het maatschappelijk debat zelf in overeenkomst worden gebracht met de nieuwe realiteit van het postmoderne Nederland. Een nieuwe waardige en waarachtige ‘Wachter op de Drempel’ kan zijn taak pas naar behoren uitvoeren wanneer op die taak niet langer een taboe rust.



De Nachtwacht



Ik blijf den Heer verwachten;

Mijn ziel wacht ongestoord;

Ik hoop, in al mijn klachten,

Op Zijn onfeilbaar woord;

Mijn ziel, vol angst en zorgen;

Wacht sterker op den Heer,

Dan wachters op den morgen;

Den morgen, ach, wanneer?

- Psalm 130:3



Zo werpt zich de vraag op wie of wat dan de ‘Nachtwacht’ is die het Nederlandse volk nog kan redden van een zekere ondergang? Wat en wie kan het nog redden uit het de dode moerassen van globalistische ‘omvolking’, neo-liberale schuldslavernij en matriarchaal-xenofiele idiocratie? Om deze vraag te beantwoorden is het nodig eerst terug te keren tot de basale notie van ‘drempel’ die een ‘wachter’ nodig heeft: het is eerst nodig te weten wat beschermwaardig is - wie de Wachter op de Drempel is vloeit automatisch voort uit deze kennis. Zo is meteen duidelijk dat er een Wachter op de Drempel bestaat in alle levenssferen.



Het is de oncoloog die met omzichtig wikkend en wegend over de uiterste chemokuur beslist voor een patiënt: hij bewaakt de grens van onze gezondheid. Het is de brandweerman die met gevaar voor eigen leven het kind redt: hij bewaakt de grens van onze veiligheid. Het is de beveiligingsman die bij nacht en ontij ’s nachts de dief afschrikt: hij bewaakt de grens van ons bezit. Het is de rechter die met harde hand de kindermoordenaar voor altijd opsluit: hij bewaakt de grens van onze rechtvaardigheid. Het is de politieman die de slachtmes-terrorist in het been schiet: hij bewaakt de grens van onze wet. Het is de soldaat die de terreur-meester tot in de binnenlanden van Centraal Azië volgt: hij bewaakt de grens van onze beschaving. Het is de klokkenluider die overheidscorruptie aan de kaak stelt: hij bewaakt de grens van onze moraliteit. Het is de geleerde bioloog die ongemakkelijke genetische realiteiten benoemt: hij bewaakt de grens van onze waarheid. Het is de ‘controversiële’ historicus die vergeten en verborgen feiten openbaart: hij bewaakt de grens van ons geweten. Het is de politicus die voor zijn patriottisme betaalt met zijn leven: hij bewaakt de grens van ons volk-zijn.



In de premoderne wereld van de authentieke Westerse Traditie bestond er nooit twijfel over wie de Wachters op de Drempel van de grens van land en volk zijn: het waren de Vorst en de Adel - zij hadden de dure plicht het land en het volk te vuur en te zwaard te verdedigen, zo nodig ten koste van hun leven. Zo betaalde Willem de Zwijger, Vader des Vaderlands, zijn inzet voor het Nederlandse volk met zijn leven. In de loop der eeuwen betaalden talloze edellieden met hun leven voor hun plichtsbesef: een offer dat door modernistische ideologen steevast vergeten als zij spreken over de ‘onverdiende privileges’ van de adel - het hoogste privilege van de edelman was voor koning en vaderland te sneuvelen op het veld van eer. Hun noties van eer en de moed zijn niet besteed aan moderne elites: deze begrippen ontgaan bonusbankiers, kartelpolitici, systeemjournalisten en consensus academici ten enen male volledig. Zelfs aan een basaal maatschappelijke verantwoordelijkheidsgevoel en aan een elementair plichtsbesef jegens braaf belastingbetalende en geduldig wetsgetrouwe burgers ontbreekt het bij de vijandelijke elite volledig. De heersende neo-liberale kliek die narcostaat-annex-wingewest Nederland bestuurt uit naam van de globalistische Nieuwe Wereld Orde en de Europese superstaat heeft zich ontpopt tot een karikaturaal corrupt regime op het niveau van een bananenrepubliek dictatuur. Het landsbestuur, waarin regenten patriciaat en de gegoede burgerij in de constitutionele monarchie van de laat-19e en vroeg-20e eeuwse Nederland nog geacht werden hun ‘verantwoordelijkheid te nemen’, is volledig geïmplodeerd - de politieke macht is tijdens de ‘lange mars door de instituties’ van de soixante-huitards overgegaan op een matriarchaal-xenofiele ‘schijnelite van valsemunters’.viii De laatste restanten van Nederlands ‘politiek geweten’, als wrakhout bijeengetimmerd in de partijpolitieke improvisaties van PVV en FVD, zijn simpelweg niet in staat deze realiteit te veranderen. De simplistische islamofobie van de PVV en het brave civiel nationalisme van de FVD zijn goed bedoeld, maar zijn slechts symptoombestrijding.ix Terecht betitelde SGP-voorzitter Kees van der Staaij PVV-leider Geert Wilders als waakhond van het Nederlandse erf. Terecht ondersteunt Professor Rechtsfilosofie Paul Cliteur FVD-leider Thierry Baudet als laatste noodrem op de ontsporende Nederlandse beschavingstrein. Maar verouderde - militant-seculiere, paleo-libertaire - denkkaders en gecompromitteerde parlementaire praktijken veroordelen de politieke symptoombestrijding van PVV en FVD al bij voorbaat tot mislukken.



Hetzelfde geldt voor juridisch en economisch georiënteerde symptoombestrijding binnen het vigerende maatschappelijk bestel: er zijn verschillende goed doordachte en goed bedoelde voorstellen in omloop om de ergste uitwassen van neo-liberale kaalslag en cultuur-marxistische omvolking te bestrijden, maar ze blijven steken binnen de uitgeleefde en gebureaucratiseerde denkkaders van de historisch-materialistische ‘maakbaarheid’ ideologie van het cultuurnihilisme. Zuiver ‘juridische maatregelen’ - afschaffing van rechtsonzekerheid en rechtsongelijkheid veroorzakende ‘discriminatie’ wetgeving en afschaffing van economisch en sociaal ontwrichtende verplichte etnische ‘diversiteit’ in de woon- en werksfeerx - mogen beperkt nut hebben, maar gaan steevast voorbij aan het feit dat op Westerse individuele vrijheden en verantwoordelijkheden toegesneden Westerse wetgeving noodzakelijkerwijs een sociaal-cultureel draagvlak ontberen bij niet-Westerse volkeren. Zuiver ‘economische maatregelen’ - selectieve immigratie op opleidingsniveau, extra belasting voor immigranten, gedeeltelijke uitsluiting van immigranten van sociale voorzieningenxi - mogen beperkt nut hebben, maar gaan steevast voorbij aan basale correlaties zoals die tussen Westerse etnische homogeniteit en Westerse sociaaleconomische stabiliteit en die tussen ideologisch ingegeven multiculturele ‘diversiteit’ en fiscaal afgedwongen interetnische welvaartsoverdracht. Alleen een consistente exercitie in thinking outside the box, dat wil zeggen correctief denken over de randen van het huidige Westerse politieke, juridische en sociaaleconomische bestel heen, en een beslissende applicatie van het politiek primaat, dat wil zeggen boven bestaande wetgeving en bestaande belangendefinities uit, kunnen Nederland - en de Westerse beschaving - nog van de ondergang redden. Business as usual staat gelijk aan de opheffingsuitverkoop van de Nederlandse staat en de slavenveiling van het Nederlandse volk. Nederland heeft een nieuwe Nachtwacht nodig.



De aflossing van de wacht



Luctor et emergo



De gloednieuwe Nederlandse patriottisch-identitaire beweging, geïnspireerd door de zich in de hele Westerse wereld aandienende Archeo-Futuristische en Identitaire Revolutie en gesynchroniseerd met de grotere Westerse identitaire beweging, valt de historische taak toe om het Nederlandse volk te dienen als Nachtwacht in de donkere tijd van de aankomende crisis van het postmoderne Westen. Er is simpelweg geen andere kandidaat - niemand and niets anders zal de Westerse volkeren redden. Daarbij geldt: de patriottisch-identitaire beweging is niets uit zichzelf. Het Nederlandse volk zal haar uit eigen wil moeten aanstellen als Wachter op de Drempel en het zal zich door eigen kracht moeten ontworstelen aan de wurggreep van de vijandelijke elite. Een confederatief Euraziatisch bondgenootschap tussen alle Europees-stammige volkeren - één voor allen, allen voor één - is nuttig en zelfs noodzakelijk, maar zal niet genoeg zijn: de Westerse volkeren zullen, ieder voor zich, eerst innerlijk moeten worden herboren. Het enige alternatief is de ondergang van de Westerse volkeren - en van Nederland: het is nu erop of eronder. Een patriottisch-identitair ‘Delta Plan’ tegen de springvloed van neoliberaal globalisme en cultuur-marxistische omvolking vergt een historische omdenken dat alle geijkte denk- en machtsstructuren doorbreekt - en een historische inspanning van een zelfde formaat met de titanische tachtigjarige onafhankelijkheidsstrijd waarin de Nederlandse staat en het Nederlandse volk ooit werden geboren. Als de Nederlandse geschiedenis het Nederlandse volk echter één ding te leren geeft dan is het dit: Yes, we can...



Over de grens van het taboe



We have now sunk to a depth at which restatement of the obvious is

the first duty of intelligent men.

- George Orwell



Een effectieve functionaliteit in politieke zin vergt van de nieuwe patriottisch-identitaire Wachter op de Drempel een onbuigzame vasthoudendheid aan zijn prioriteiten. Deze prioriteiten zijn eenvoudig: het herstel van staatssoevereiniteit (het tenietdoen van de trans-nationale gezagsusurpatie veroorzaakt door neo-liberaal globalisme, internationale verdragen en Europese wetgeving) en het herstel van etnische stabiliteit (het tenietdoen van de omvolking veroorzaakt door massa-immigratie en anti-inheems anti-natalisme). Het politiek agenderen van deze twee problemen vergt het direct en onbevangen benoemen van hun historische oorzaken. In het huidige dominante Cultuur Nihilistische discours van ‘politieke correctheid’ liggen deze oorzaken echter nog steeds in de taboesfeer (en het taboe indiceert altijd feilloos waar de wortels van de macht liggen): het zijn de nauw samenhangende vraagstukken van etniciteit en matriarchaat.



De uiteindelijke oorzaken van de postmoderne Westerse problematiek van soevereiniteitsverlies en omvolking zijn van psycho-historische aard: ze hangen samen met de anti-Traditionele Cultuur Nihilistische verwerping van alle vormen van authentieke autoriteit en identiteit. De modernistische deconstructie van alle vormen van authentieke sociale identiteit is noodzakelijkerwijs primair gericht op het ontregelen van de hoogste en meest complexe vorm ervan: etniciteit. Etniciteit is namelijk de grondslag van de machtigste collectieve kracht in de menselijke geschiedenis: nationalisme - de machtigste vijand van de globalistisch-universalistische Moderniteit. Maar de modernistische deconstructie van authentieke sociale identiteit ontleent haar voornaamste kracht aan de aantasting van de laagste en meest basale vorm ervan: geslachtsidentiteit. Dit ontregelen vindt plaats door het verstoren en omkeren van de meest fundamentele identiteit polariteit die bestaat in het menselijk leven: het man-vrouw verschil, in al zijn fysieke, psychologische en spirituele uitdrukkingen. Het eindresultaat van deze opzettelijke inversie is sociale antihiërarchie en maatschappelijke chaos: het matriarchaat. Het handhaven en aansturen van complexe hogere sociale identiteiten - etniciteit bovenal - vergt een vast fundament in de lagere sociale identiteiten - geslachtsidentiteit bovenal. De opzettelijke deconstructie van natuurlijke en culturele geslachtsidentiteit zet de hele sociale constructie op losse schroeven, beginnend met de elementaire gezinseenheid. Met de ondergang van het gezin is elke lange termijn project van gecombineerde biologische voortplanting en culturele transmissie op hoger collectief niveau tot mislukken gedoemd: waar geen familie bestaat, kan ook geen volk bestaan. Het matriarchaat eindigt dus noodzakelijkerwijs in de zelfopheffing van alle volkeren die niet - zoals kleine natuurvolkeren in de grote wildernis van de premoderne wereld - in totale isolatie leven.



Het overleven van de Westerse volkeren hangt dus af van het (tijdig) doorbreken van de psycho-historische taboes op etniciteit en matriarchaat. Het doorbreken van deze taboes wordt in hoge mate gefaciliteerd door een rationele bespreking van de nieuwste wetenschappelijke inzichten in zowel de (epi)genetische als de (bio)evolutionaire aspecten van etniciteit. Zo kan een volk vanuit bio-evolutionair perspectief worden beschreven als een ‘superorganisme’: de totaalgroei en totaalfunctionaliteit van dat superorganisme hangen af van zijn innerlijke productie- en organisatievermogen. De noodzakelijke coördinatie van dat vermogen vergt een richtinggevende autoriteitsfunctie en een doelgerichte hiërarchie: het zijn deze autoriteit en deze hiërarchie die aan het etnisch organisch geheel zijn bovenindividuele synergie en symbiotische meerwaarde geven. Vanuit cultuur-historisch perspectief kunnen deze synergie en meerwaarde worden beschreven als - grotendeels onbewuste - ‘evolutionaire groep strategieën’. Daarbij geldt dat het bio-evolutionaire superorganisme geheten ‘volk’ autoriteit en hiërarchie alleen (ver)dragen op grond van voorgeleefde transcendente inspiratie (lotbesef) en doorleefd holistisch instinct (overlevingswil). Het is steeds de specifieke - biotopisch-bepaalde en historisch-persistente - combinatie van inspiratie en instinct die een volk als volk definieert. De essentiële belevingsrealiteit van elk volk-zijn heeft echter één gemeenschappelijke eigenschap: eenheid.



Het geknakte riet



Het gekrookte riet zal Hij niet verbreken,

en de rokende vlaswiek zal Hij niet uitblussen

met waarheid zal Hij het recht voortbrengen.

- Jesaja 42:3



Wat gebeurt er wanneer eenheid ontbreekt - wanneer wat gebundeld was uiteenvalt in afzonderlijke deeltjes? Het ongebundelde riet, de ongebundelde twijg, de ongebundelde pijl - ze zijn gemakkelijk te buigen, te knakken, te breken. Hij die alleen staat, hij die geen familie heeft, geen stam, geen volk - het geatomiseerde individu van het postmoderne Nederland: hij is het ongebundelde riet dat knakt. Het geknakte riet: de Nederlandse bejaarde die fatsoenlijke opvang ontbeert, terwijl frauderende asielzoekers huisvestingsvouchers krijgen. De Nederlandse arbeidsgehandicapte wiens uitkering wordt gekort, terwijl terugkerende jihadisten volle bijstand en toeslagen genieten. De Nederlandse student die 30 jaar lang zijn studielening mag terugbetalen, terwijl ‘vluchtelingen’ vooraan mogen inschuiven voor studiebeurzen en overheidbanen. Het Nederlandse gezin dat 10 jaar lang op een sociale huurwoning wacht, terwijl gelukzoekende statushouders direct op toplocaties een woning krijgen. De Nederlandse arbeider wiens werkloosheidsuitkering na 2 jaar tot bijstand wordt gedegradeerd, terwijl allochtone sollicitanten bij voorkeur worden aangenomen voor uit publieke middelen betaalde sinecures. De Nederlandse politieagent die elke dag met terrorisme leeft zonder fatsoenlijk salaris, terwijl allochtone ‘radicalisering consulenten’ miljoenen aan subsidies binnenhalen. Zij zijn de geknakte rietjes van het postmoderne Nederland, hopeloos onderling verdeeld door hun zogenaamd ‘individuele’ problemen.



Waar verdeeldheid heerst, daar heersen anderen - daar heerst de vijandelijke elite. De slechten staan aangetreden... - de vijandelijke elite die het volk veracht, die het volk haat en die het volk verdeelt om erover te heersen. Die het volk verdeelt in elkaar liefst op leven en dood beconcurrerende ‘vrije individuen’, gedefinieerd als ‘autonome burgers’ en ‘calculerende consumenten’, aangemoedigd tot egoïstische ‘winstmaximalisatie’ en narcistisch ‘individualisme’. Die gezinnen vernietigt door feministische ‘zelfontplooiing’ en neoliberale ‘arbeidsmarkt participatie’. Die gemeenschappen vernietigt door afgedwongen ‘arbeidsmobiliteit’ voor werkloze provinciale jongeren en afgedwongen ‘multiculturalisme’ in grootstedelijke volkswijken. Die het volk vernietigt door selectief anti-natalistisch beleid voor cultureel kwetsbare inheemse Nederlanders (abortus-wetgeving, alleenstaande moeder subsidies, preferentiële tweeverdieners fiscaliteit) en hun gelijktijdige etnische vervanging door massieve ‘asielopvang’ en grootschalige voortplantingssubsidies voor allochtonen - opvang en subsidies die worden betaald uit het belastinggeld van diezelfde inheemse Nederlanders. De vijandelijke elite voelt zich heer en meester in het huis van het Nederlandse volk - zij waant zich zeker van de overwinning. Zij ziet het Nederlandse riet geknakt - zij denkt het licht in de ogen van het Nederlandse volk te hebben gedoofd.



Yes we can’



Aut viam inveniam aut faciam

- Hannibal Barca



De vijandelijke elite misrekent zich - net zoals zij zich misrekende met Brexit in Groot-Brittannië en met Trump in de Verenigde Staten. Zij heeft te vroeg gejuicht - zij heeft een slag gewonnen, maar niet de oorlog. Nog is het mogelijk de verdeelde rietjes te bundelen tot een onweerstaanbaar wapen. Waar een wil is, is een weg. De weg heet eenheid.



Now's the time for all good men

to get together with one another.
We got to iron out our problems
and iron out our quarrels
and try to live as brothers.
And try to find a piece of land
without stepping on one another.
...We got to make this land a better land
than the world in which we live.
...I know we can make it.
I know darn well we can work it out.
Yes we can...

- The Pointer Sisters (1973, Barack Obama 12 jaar oud)



Het beeld dat de patriottisch-identitaire beweging als nieuwe zelfovertreffende eenheid voor ogen staat is niet de on-Nederlandse fasces van gebonden stokken en bijlen - nu minder geassocieerd met het Romeinse Rijk dan met het Italiaanse fascisme - maar de oer-Nederlandse pijlenbundel in de linker voorpoot van de Nederlandse Leeuw.



Broken Arrow’



Concordia res parvae crescunt



In een recent artikel vergeleek de voorzitter van Werkgroep IDNL de strijd tussen de patriottisch-identitaire beweging en de vijandelijke elite in het hedendaagse Westerse wereld met de twintigjarige Vietnam Oorlog (1955-75) - een oorlog waarin het kleine Vietnam supermacht Amerika uiteindelijk wist te verslaan.xii In aanvulling daarop, en ter afsluiting van dit essay, is het nuttig stil te staan bij de doorslaggevende rol die het beginsel eenheid aan beide zijden speelde op tactisch en strategisch niveau.



Nederlanders voelen instinctmatig sympathie met de Amerikaanse kant van de Vietnam Oorlog, ook al stond Amerika in die oorlog volgens de dominante cultuur-marxistische doctrine - en, ook een stilstaande klok geeft immers één keer per dag de juiste tijd weer, misschien ook wel echt - aan de ‘foute kant’ van de geschiedenis. Het was immers Amerika dat in de Tweede Wereld Oorlog meehielp Nederland te bevrijden van de Nazi-Duitse bezetting - en toen dus per definitie aan de ‘goede kant’ stond. Daarnaast wordt in de paar boeken en films waaruit Nederlanders de Vietnam Oorlog kennen vooral de Amerikaanse kant van het verhaal belicht. Nederlanders zullen daarom met een zekere sympathie kijken naar de G.I.’s die aan de andere kant van de wereld stierven en bloedden volgens het zelfverloochenende devies my country, right or wrong. Een interessante film van een latere en minder zelfkastijdende generatie dan die van Francis Coppola’s Apocalypse Now (1979), Oliver Stone’s Platoon (1986) en Stanley Kubrick’s Full Metal Jacket (1987) is Randall Wallace’s We Were Soldiers (2002): Wallace’s keuze van controversiële acteur Mel Gibson voor de hoofdrol typeert de historische oriëntatie van zijn film. We Were Soldiers gaat over de Slag aan de Ia Drang, net binnen de Vietnamese grens met Cambodja - het eerste grote directe treffen tussen de Amerika en Noord-Vietnam (november 1965). Een Amerikaanse eenheid luchtlandingstroepen, waaronder delen van het befaamde 7de Cavalerie Regiment (bekend van Custer’s last stand aan de Little Bighorn in juni 1876), wordt daar geplaatst als voorpost in de jungle - deze ‘grenswacht’ staat daar als verst vooruitgeschoven eenheid letterlijk aan de uiterste grens van het Amerikaanse machtsbereik. De Amerikaanse soldaten zijn echter zonder het te weten in een val gelopen: hun landingszone ligt vlak naast de thuisbasis van een veelvoudig sterkere Noord-Vietnamese vijand - duizenden slim gecamoufleerde en diep ingegraven Vietnamezen houden zich verborgen in dicht struikgewas en diepe tunnels. In de ongelijke strijd die zich direct na de Amerikaanse landing ontwikkelt zijn de Amerikanen aanvankelijk met grote moeite in staat zich te handhaven, totdat ze om tien voor acht ’s morgens op 15 november 1965 onder de voet worden gelopen door een massaal Vietnamees offensief met woedende ‘menselijke golf’ aanvallen en wilde hand tot hand gevechten - overgave is geen optie want de Vietnamezen doden zelfs weerloze gewonden. Het is op dat moment dat de Amerikaanse commandant het laatste redmiddel inzet: hij schreeuwt het codewoord Broken Arrow, ‘Gebroken Pijl’, in de radio en roept daarmee een luchtbombardement af op de eigen positie - bommen op de eigen stellingen, in zekere zin het Amerikaanse equivalent van de Japanse Kamikaze. Als honderden Amerikaanse bommenwerpers vervolgens ingrijpen, komt het tot een voorspelbaar bloedbad: de Vietnamese aanvallers worden letterlijk weggevaagd, samen met een deel van de Amerikaanse verdedigers - het is het beginpunt van Amerika’s latere body count strategie. De luchtsteun redt zo echter wel op het laatste moment de bijna overrompelde Amerikaanse buitenpost - de overlevenden vernietigen hun gedecimeerde vijand en worden enkele dagen later veilig geëvacueerd.



De les van We Were Soldiers voor de patriottisch-identitaire beweging is duidelijk: de strijd van de Amerikaanse voorhoede aan de Ia Drang illustreert de essentiële taak van de ‘grenswacht’. De grenswacht staat per definitie bloot aan groot gevaar en hij moet moedig op zijn post te blijven wanneer hij wordt aangevallen. Hij moet tijd winnen: alarm slaan en standhouden totdat de achterhoede hem te hulp schiet - in geval van de Amerikaanse voorhoede aan de Ia Drang was dat de Amerikaanse luchtmacht. Het was de behendige coördinatie van voorhoede en achterhoede die de Amerikanen daar een tactische overwinning van groot formaat opleverde - het was de operationele eenheid van de verschillende strijdkrachtonderdelen die de Amerikanen voor de wisse ondergaan behoedde. De les van de geschiedenis - militaire geschiedenis, politieke geschiedenis, sociale geschiedenis - is duidelijk: eendracht maakt macht. Wat is dan de les die hieruit valt te leren voor de Westerse patriottisch-identitaire beweging? Het is deze: dat haar historische taak als ‘grenswacht’ en voorhoede in de strijd van de Westerse volkeren met hun vijandelijke elite grote verantwoordelijkheden en grote offers met zich meebrengt. En wat is dan haar achterhoede in deze strijd? Welnu: het zijn de Westerse volkeren zelf – het ‘gewone volk’ van het Westen. In Nederland is deze achterhoede het ‘gewone’ Nederlandse volk. Wanneer dit volk - het volk dat met twee miljoen het Spaanse wereldrijk neerbracht, de Engelse zeemacht vernederde, de Franse Zonnekoning trotseerde, de wereldzeeën beheerste en een wereldrijk schiep - eenmaal met twaalf miljoen opstaat dan is geen opgave te groot. Dan is het snel gedaan met terreuraanslagen, jihadisme, illegaliteit, drugsmaffia’s, loverboys, asielfraude, uitkeringsfraude en straatcriminaliteit. De patriottisch-identitaire beweging moet als voorhoede en ‘grenswacht’ zijn taak doen - het Nederlandse volk zal deze taak afmaken.



Ook de Vietnamese kant van het verhaal van de Vietnam Oorlog heeft iets te leren: namelijk dat een volk dat als één man opstaat tegen onderdrukking en bezetting onverslaanbaar is. Het basale instinct tot zelfbehoud en zelfverdediging geeft dat volk een absoluut recht en een absoluut gelijk - het wordt dan onweerstaanbaar. Dit inzicht staat het krachtigst uitgedrukt in de Heilige Schrift: Zo God voor ons is, wie zal tegen ons zijn? (Romeinen 8:31). Met deze waarheid voor ogen is het nuttig na te denken over de Vietnamese strategie gedurende de Vietnam Oorlog: de strategie van de volksmobilisatie. Het is een strategie die niet slechts een militair maar ook en vooral een politieke component heeft - het is dat politieke component dat leidend behoort te zijn in de strijd van de patriottisch-identitaire beweging met de vijandelijke elite.



Vo Nguyen Giap, Vietnam’s grootste strateeg, schreef er dit over: De vijand zal langzaam gedwongen zijn over te gaan van offensief naar defensief. Zijn aanvankelijk overmachtige Blitzkrieg zal langzaam overgaan tot een uitputtingsoorlog. Zo zal de vijand voor een dilemma komen te staan: hij moet een lange oorlog uitvechten maar beschikt daarvoor niet over het benodigde psychologisch incasseringsvermogen en politieke kracht. Wij dachten dat ook de vijand een strategie zou hebben, want wijzelf hebben een strategie: wij hebben de strategie van de volksoorlog. Maar de vijand heeft slecht tactiek en alleen een uiterst krachtige tactiek kan een strategische overwinning behalen. Als wij zijn tactiek kunnen verslaan, dan behalen wij de strategische overwinning. De vijand kan dan vele slagen winnen, maar niet de oorlog.



(*) Uitwerking van de IDNL presentatie van 15 september 2018



i Voor een schets van het fenomeen cultureel nihilisme in de Nederlandse context: https://www.erkenbrand.eu/artikelen/ernstfall-het-zwaard-van-de-kennis-in-de-crisis-van-de-moderne-wereld/ . Voor een cultuur-historische analyse van het fenomeen cultuurnihilisme in algemene zin: https://www.cambridgescholars.com/the-sunset-of-tradition-and-the-origin-of-the-great-war (aldaar inleiding vrij beschikbaar onder ‘View Extract’)




v Alexander Doegin, ‘The Solar Hounds of Russia’, www.geopolitica.ru 20-08-2018: hier oorspronkelijke tekst gearceerd, vrije vertaling door Alexander Wolfheze.

vi Het centrale thema van Jean Raspail’s roman Le camp des saints (1973).

vii Julius Evola, Rivolta contro il mondo moderno, vertaling Alexander Wolfheze. Voor een handige samenvatting van Evola’s analyse van de ‘regressie van de kasten’: https://juliusevola.co/#jp-carousel-131

viii Martin Bosma, De schijn-élite van de valsemunters (2010), door de auteur vrij beschikbaar gemaakt via https://gratis-boek.nl/martin-bosma-de-schijn-elite-van-de-valsemunters/

ix Voor een korte bespreking van het hedendaagse civiel nationalisme in Nederland: ‘Nederlands Nationalisme? Doe toch normaal man!’ http://www.identitair.nl/