Het Nieuwe Deugen

Recent gaf Géza Hegedüs, de voorman van IDNL, een interview aan ‘De Volkskrant’ waarin hij de achtergrond van zijn kortstondig PVV lijsttrekkerschap gedurende de vorige Rotterdamse Gemeenteraadsverkiezingen toelicht. De publicatie van het interview, op 27 juli, werd gevolgd door aanzienlijke commotie in de politiek-correcte mainstream en in de social media. Vanuit het regressief-linkse academisch establishment werd ‘De Volkskrant’ verweten zich niet te hebben gehouden aan de ongeschreven wet dat men ‘extreem rechts’ moet doodzwijgen en dat men ongemakkelijke ‘extreem rechts’ voedende waarheden - islamistisch terrorisme, interetnische welvaartsoverdracht, etnische vervanging - met de oikofobe mantel der xenofiele liefde moet bedekken. Kortom: ‘De Volkskrant’ had de omertà van het politiek-correcte establishment doorbroken en ‘het morele fundament van onze samenleving’ ondergraven door af te wijken van de standaardlijn van de in het partijkartel en de systeemmedia tegen het volk verenigde vijandige elite. In een twistdebat dat nog het meest lijkt op een meningsverschil tussen inquisitiepriesters en hun beulen over de respectieve voors en tegens van een geheime versus een publieke terechtstelling, sloeg ‘De Volkskrant’ vervolgens terug met verwijten naar de censuur predikende ‘deugpronkers’, ‘beroepsmoralisten’ en ‘volkshoeders’ van het hogere establishment. In deze stammenstrijd binnen de vijandelijke elite lijkt de ‘constructieve journalistiek’ lijn van ‘De Volkskrant’ het vooralsnog te hebben gewonnen van de ‘totale zelfcensuur’ lijn van de academische elite. Als onderdelen van één en dezelfde vijandelijke elite blijven beide partijen echter consequent gericht op één en hetzelfde doel: het aansturen en verbuigen van het publieke debat in overeenstemming met het corrupte eigenbelang van neoliberale kleptocraten en het ‘deconstructie’-waandenkbeeld van nihilistische social justice warriors.

Een inhoudelijk onderzoek naar ‘extreem rechts’, een term nu effectief gedefinieerd als alle ideeën en meningen die niet exclusief gericht zijn op neoliberale zelfverrijking en cultuurmarxistische zelfopheffing, is daarbij voor systeemjournalisten van volstrekt ondergeschikt belang. De echte oorsprong van het gedachtegoed en de echte aard van de maatschappijvisie van politieke dissidenten als Géza Hegedüs blijven buiten beschouwing: in zijn interview wordt daarom ook nauwelijks doorgegraven naar onderliggende levenservaring en intellectuele Werdegang. Voor systeemjournalisten is men simpelweg ‘extreem rechts’ - en dus gevaarlijk, eigenlijk een nazi - zodra men de psychosociale taboes van etniciteit en immigratie benoemt, laat staan politiek agendeert. Hoe extremer het sociale onrecht, de criminele perversiteit en de politieke absurditeit van de ‘multiculturele samenleving’ zich nu aandient, hoe sneller het brandmerk ‘extreem rechts’ uit de kast wordt getrokken. In de cognitief-dissonante Amsterdamse elite bubbel, het ‘kosmopolitische’ en ‘gediversifieerde’ ground zero van de Nederlandse Postmoderniteit, wordt men nu eigenlijk al als ‘extreem rechts’ beschouwd wanneer men simpelweg een blanke man is. Het is uit die put van demofobie en oikofobie dat ‘het nieuwe deugen’ is ontsprongen - ‘De Volkskrant’ vist in dit troebele water en put er rijkelijk uit.

‘Het ‘nieuwe deugen’ doet zijn definitieve intrede na de Trans-Atlantische volksopstand van Brexit, Trump en M5S: een inhoudelijk debat en een rationele omgang met essentiële maatschappelijke vraagstukken als etniciteit, massa-immigratie en feminisatie zijn niet langer mogelijk: de belegerde social justice warriors hebben de poorten van hun belegerde schuilburchten definitief vergrendeld. De ‘gekochte journalisten’ van de systeempers vallen terug op massapsychologische propaganda technieken om de status quo in het publieke debat nog zolang mogelijk te rekken. In het Hegedüs interview blinkt ‘De Volkskrant’ uit door een glanzende toepassing van ‘het nieuwe deugen’: hier boort de cultuur-marxistische leugenpers met succes in diepere lagen van pseudopopulisme en subrationeel ressentiment. Zo wordt Hegedüs gebruikt voor een omgekeerde projectie van de maatschappelijk wijdverbreide maar publicitair onbenoembare angst voor Überfremdung en Umvolkung: zijn Hongaarse afstamming wordt hem tegengeworpen als hij de etnische vervanging van de inheemse Nederlandse bevolking agendeert. Dezelfde cultuur-marxistische ‘Omvolkskrant’ die jarenlang een politieke agenda van ongelimiteerde niet-Westerse massa-immigratie door namaak vluchtelingen heeft gefaciliteerd, werpt zich nu op als voorvechter van ‘het nieuwe deugen’ door Hegedüs subtiel te diskwalificeren als ‘niet Nederlands genoeg’. De perversiteit van deze cognitief-dissonante projectie is des te kwalijker als men bedenkt dat Hegedüs’ ouders niet alleen Westerse – Europese, Christelijke – ‘immigranten’, maar ook nog eens echte vluchtelingen waren: zij ontvluchtten Hongarije ten tijde van de bloedige communistische onderdrukking van de Hongaarse Opstand van 1956. Deze feiten blijven vanzelfsprekend onbenoemd in de onsmakelijke atmosfeer van aantijgingen en hetze, karakteristiek voor het cultuur-marxistische nihilisme waarin ‘De Volkskrant’ blijft hangen ter wille van haar snel opdrogende maar kapitaalkrachtige soixante-huitard lezerspubliek: de in toenemende mate ideologisch-dementerende en politiek-psychopathische baby boomer elite.

Het is dezelfde elite die sinds de jaren Thatcher-Reagan-Lubbers middels lucratieve neoliberale ‘bezuinigingen’, ‘privatiseringen’ en ‘marktwerking’ haar kapitaal heeft verworven over de ruggen van het gewone hardwerkende Nederlandse volk. En wanneer dan eindelijk, na decennia lange neoliberale kaalslag, anno 2018 inheemse arbeiders en kleine ondernemers massaal werkloos en failliet zijn gemaakt, dan komt ‘De Volkskrant’ – ironisch genoeg ooit de krant van katholiekgeïnspireerde maatschappelijke eendracht en arbeidsethiek – met een geniepig pseudocalvinistisch schampschot: het impliciet verwijt aan Hegedüs dat hij, net als hele volksstammen afgedankte arbeiders en kapot-geconcurreerde zelfstandigen, na lange jaren van zwemmen tegen de stroom in, in de bijstand is beland. Dezelfde bijstand waarvoor generaties hardwerkende Nederlanders belasting hebben betaald (en die nu door de heersende vijandelijk elite wordt misbruikt als Social Return instrument ter bewerkstelliging van een nieuwe ‘onbetaalde arbeid’ slavernij) was ooit bedoeld als uiterste vangnet voor een volk dat nooit uit zichzelf ophoudt met werken en dat juist daarom voor zijn eigen mensen solidariteit betracht wanneer het noodlot toeslaat. Het is dit vangnet dat nu door de ‘omvolkingsideologen' van de vijandelijke elite wordt misbruikt voor het subsidiëren van een loondrukkende, prijsopdrijvende en electoraal bruikbare massa werkschuwe ex-gastarbeiders, radicale ex-jihadisten en gewetenloze ex-asielfraudeurs. Hegedüs, sinds zijn PVV lijsttrekkerschap onderhevig aan een Berufsverbot van nog ingrijpender inwerking dan bij reguliere PVV’ers, behoort pertinent niet tot die groepen: de even infantiele als goedkope manier waarop ‘De Volkskrant’ hem in die hoek probeert weg te zetten diskwalificeert ‘het nieuwe deugen’ al bij voorbaat.

Hierbij verwerpt IDNL niet alleen ‘het nieuwe deugen’ van de nihilistische systeempers, maar bevestigt IDNL ook zijn volledige steun voor Hegedüs als dapper voorvechter van het eerstgeborene-recht van het inheemse Nederlandse volk. Gezien het feit dat de problematiek van etnische vervanging - oikofobe sui-genocide en xenofiele massa-immigratie - heel de Westerse beschaving bedreigt, stelt IDNL zich op het standpunt dat alle Westerse volkeren zich gezamenlijk moeten beraden op gezamenlijke antwoorden op deze dreiging. De oude Poolse en Russische revolutionaire leuze ‘voor onze en jullie vrijheid’ is wat IDNL betreft het wachtwoord voor een gezamenlijke strategie van alle Westerse patriottisch-identitaire bewegingen. Zij die uit niet-Nederlandse maar wel Westerse - Europese, Christelijke - immigranten in Nederland zijn geboren, het Nederlands vloeiend spreken en hun leven lang in Nederland hebben gewoond, zijn wat IDNL betreft geassimileerd. Ook als zij een andere - maar dus wel Westerse - achtergrond hebben, zijn zij volledige gerechtigd mee te praten over een zaak die hen essentieel ter harte moet gaan: het overleven van het Nederlandse volk. In het huidige klimaat van het semitotalitaire ‘nieuwe deugen’, in koor gepredikt door een machtige vijandelijke elite van kartelpolitici en systeemjournalisten, is er moed en karakter voor nodig om met open vizier te strijden voor het behoud van het Nederlandse volk. Géza Hegedüs heeft aangetoond die moed en dat karakter te hebben: IDNL feliciteert hem en beveelt hem van harte aan.


---

IDNL (Identitair Nederland) is een werkgroep die de verspreiding van het identitaire gedachtengoed in Nederland nastreeft. Wij organiseren geregeld bijeenkomsten en lezingen voor politiek geïnteresseerden. Voor vragen en contact klikt u hier.