Een sekte van kwezels en klikspanen


Wie zijn toch die mensen die ons land laten overspoelen door vreemdelingen? Die de hele tijd afgeven op onze cultuur en ons volk, en die de vreemdeling op een voetstuk plaatsen? Wat bezielt deze journalisten, politici, academici en andere opiniemakers toch? Ze lijken van de buitenkant toch normale mensen, maar hun gedrag is gestoord. Vergelijk hun houding met de elite in niet-westerse landen. Als die zich zouden opstellen zoals de westerse elite zouden ze worden uitgemaakt voor verraders, en terecht. Maar onze gestoorde machthebbers blijven de weg naar de afgrond volgen. En ze menen zelfs dat zij moreel goed handelen. Wat is de ideologie die hen drijft?

Hoewel nog maar een klein deel van ons volk nog naar de kerk gaat, is onbewust de rol van het christendom in onze cultuur nog steeds heel groot. Wij worden de hele dag om de oren geslagen met de Holocaust en het slavernijverleden, en we reageren daarop vanuit ons onbewuste christelijk zondebesef met voortdurende verontschuldigingen en uitingen van berouw, ook wanneer duidelijk zou moeten zijn dat we eigenlijk gechanteerd worden. Mensen geloven dat ze door altijd maar toe te geven eindelijk verlost zullen worden van dit schuldcomplex. Maar dat is ijdele hoop. Voor onze beschuldigers is het nooit genoeg. We zullen nooit verlost worden van hun spervuur aan beschuldigingen.

Zo’n geloof (in politieke correctheid) zonder verlossing is onleefbaar. Toch moet de elite, als voorgangers van ons volk, pretenderen te geloven in de blanke schuld en in de heiligheid van ‘de Ander’, en dus in de zegeningen van ‘diversiteit’  en ‘multiculturalisme’. De moeilijkheid is daarbij wel dat hun feitelijke gedrag hun geloof weerspreekt. Als je kijkt waar de elite woont, als je kijkt waar ze hun kinderen op school doen, als je kijkt hoe ze hun vrije tijd doorbrengen... Ze zijn de hele tijd onder blanken, met hier en daar een excuusallochtoon, die netjes 'afgericht' is. Het gymnasium, het Concertgebouw of de opera zijn veilige blanke havens voor de elite.

De heersende klasse probeert te ontsnappen aan deze tegenstrijdige situatie door de zogenaamde slechtheid van blanken af te schuiven op de lagere klassen. Dit afschuiven doet de elite wel vaker, aangezien ze totaal geen besef meer heeft dat adel verplicht (“noblesse oblige”). De machthebbers wijzen dus op de lagere klassen, en roepen heel schijnheilig: “Dat zijn de èchte racisten”! Omgekeerd beschouwen ze iemand die opkomt voor de belangen van blanken gelijk als een minderwaardig figuur. De elite had geen probleem met Pim Fortuyn of Donald Trump, totdat deze mannen (indirect) de belangen van de blanke lagere klassen ging verdedigen.

De machthebbers verrraden dus hun eigen volk, in de hoop op genade voor henzelf. Een hoop die trouwens telkens weer ijdel blijkt: als het puntje bij het paaltje komt wordt ook een lid van de elite beschouwd als een ‘slechte blanke’. De elite heeft dus haar blanke zelfhaat omgezet in haat tegen blanken uit de lagere klassen. Ze denken zelfs dat deze haat moreel goed is. Hoe verschrikkelijk hun zelfhaat is blijkt uit hun gedrag tegen het volk, en al helemaal tegen hen die hun blank-zijn wel prima vinden. De hysterisch-gewelddadige reactie tegen president Donald Trump is hier een kras voorbeeld van. De elite haat Trump omdat hij een zelfbewuste blanke man is, die de kant heeft gekozen van de lagere klassen. Tegen islamitische testosteronbommen geven de machthebbers geen kik, maar wee de blanke man die zelfbewustzijn en zelfbeschikking nastreeft!

Om een indruk te krijgen van hoe de elite tegen ons aankijkt geef ik een paar citaten uit een vraaggesprek met een typisch lid van de heersende klasse, de schrijfster Yvonne Kroonenberg.

“Ik was uitgenodigd door een politieman uit Amsterdam-Noord om een keertje rond te kijken in Amsterdam-Noord. Dat was op woensdagmiddag en ik zag mensen die je normaal niet tegenkomt. Uit Floradorp, hè? Die zo primitief zijn dat ze... gewone zinnen uitspreken lukt al niet best, het waren allemaal kreten en op harde toon, omdat ze toch wel erg graag begrepen wilden worden. Ik zag echt families die zich aan de zelfkant van de maatschappij bevinden. En ‘s avonds ging ik naar het Concertgebouw voor die cursus Mahler van Leo Samama die in een razend tempo heel moeilijke dingen vertelde, en daar zat het klasje en ik keek om me heen en ik dacht: iedereen noemt zich maar mens tegenwoordig.”

“Ik heb een soort fascinatie met eenvoudige mensen die van simpele potjes eten. Ik was van de week in Drenthe, in Assen, en de markt werd opgebouwd. En ik zag daar warempel de winkel Action, waar ik nooit kom. Daar was ik even binnengelopen, want ik had gehoord dat het zo leuk ik, het is enig. En ik zag daar klassieke Drentse koppen, maar ook wel uitdrukkingsloze ogen, er komen heel simpele mensen in de Action, en die kom je niet iedere dag tegen....” [...]

Interviewer: “Begrijpt u die mensen?”

“Ja ik denk het. Op dezelfde manier waarop ik probeer me te verdiepen in het geestelijk leven van dieren. Als de taal niet je eerste vervoermiddel is om je te uiten in de wereld, als taal dat niet is omdat het je gewoon niet gegeven is om een zinnetje te zeggen of een grammaticale zin tot een goed einde te brengen, dan beweeg je je op een andere manier door de wereld. En ik ben heel benieuwd hoe dat dan is, wat je dan zegt of hoe je je uit, wat je doet en eh... hoe je je dagen doorbrengt. Dat vind ik heel interessant.”

De heersende klasse ziet ons dus als mensen die je gerust van alles aan kunt doen, omdat we eigenlijk geen mensen zijn, maar dieren zonder ziel en zonder verstand. Die hebben geen rechten, en al helemaal niet het recht van spreken. Dus mag je ze best uitschelden voor ‘racist’, wat in onze samenleving het ergste en meest ontmenselijkende scheldwoord is dat er bestaat. En als het volk zich tegen die behandeling verzet, dan zijn het ‘boze burgers’ en ‘populisten’.

Tegelijk zijn de machthebbers ook bang voor ons. Ze zijn bang dat wij ons realiseren wat zij aan het doen zijn, en wraak willen. Daarom doen ze alsof ze geen invloed hebben op wat ze ons aandoen. Ze zeggen dan bijvoorbeeld dat “Nederland verkleurt” of “dat de immigranten nu eenmaal gewoon aankomen”, alsof het een natuurverschijnsel is zoals het weer, in plaats van een gevolg van hun eigen beleid. Ook pretendeert de elite dat ze geen patronen zien in de verschijnselen van de multiculturele ‘samenleving’. Het gaat altijd maar om ‘incidenten’, met enkele mensen met psychische problemen of een lage bloedsuikerspiegel. Terwijl het hier gaat om een veenbrand, waarbij het vuur dat onder de aarde woedt telkens even omhoog schiet, dan weer in een boom hier, dan weer in een struik daar.

Hoe pakken we dit gedrag van de machthebbers aan? Een eerste mogelijkheid is om onze geschiedenis weer positief neer te zetten. Er is over ons nog wel wat meer te vertellen dan alleen maar Holocaust en slavernij. Zo werken we aan een nieuw, positief zelfbewustzijn. Dit moet het blanke schuldcomplex verkleinen dat de elite op ons projecteert. We zouden bijvoorbeeld een feest kunnen vieren op de dag dat de blanken de slavernij hebben afgeschaft. Dat is een unieke blanke prestatie, ingegeven door edele motieven. Maar ook de moed, inventiviteit, artistieke begaafdheid en doorzettingsvermogen van onze bekende en onbekende helden kunnen we terug de aandacht geven die ze verdienen.

Verder is het van groot belang de geloofwaardigheid en legitimiteit van de elite te ondergraven, vooral met humor. De machthebbers kunnen zich moeilijk tegen spot verdedigen, omdat ze zo corrupt en onbekwaam zijn. Maar wat hen pas echt tot een ideaal mikpunt van spot maakt is dat ze er zo'n schijnheilige muil bij opzetten. Moraalridders worden echt overal gehaat. Het Establishment doet ook pogingen tot humor, maar die falen omdat ze gericht zijn tegen de machtelozen. Het is eigenlijk geen humor omdat het de bestaande machtsstructuur verdedigt en dus niet subversief is. In goede humor zit altijd een element van verzet en wraak tegenover onderdrukking. Waarom is president Trump zo dolkomisch? Omdat hij de elite aanvalt, bijvoorbeeld de pers of het Establishment van zijn partij.

Een mooi aanknopingspunt voor humor is dat de heersende klasse niet ècht gelooft in het multiculturalisme. Je zegt tegen hen als het ware: “Ach mevrouwtje, dat geloof je toch zeker zelf niet.” Het is daarbij voor hen onmogelijk om te bewijzen dat ze er toch ècht, ècht heel erg in geloven. Daarvoor zal niets genoeg zijn. Een voordeel is ook dat je de aandacht van de vreemdelingen trekt naar de hypocrisie van de elite. Tenslotte benadruk je door deze humor dat het multiculturalisme is mislukt.

Wat zijn de vooruitzichten voor de elite op langere termijn? Als echte gelovigen verwachten de machthebbers onbewust dat ze beloond zullen worden voor hun geloof in de politieke correctheid. De werkelijkheid zal er aanzienlijk anders uit zien. Een mooi voorbeeld is de ‘Unite the Right’ manifestatie in Charlottesville in 2017. De antifa en de rest van het establishment wisten deze te saboteren, en de nationalisten werden aangevallen door de opgehitste meute zonder dat de politie ingreep. In de algemene chaos vielen zwarte relschoppers niet alleen de blanken aan van de nationalistische manifestatie, maar ook van de antifa. Dit is op zich al erg grappig, maar het laat ook goed zien dat niet-blanken uiteindelijk geen onderscheid zullen maken tussen ‘goede’ en ‘slechte’ blanken. De elite zal niet kunnen ontsnappen aan het geweld van de - door henzelf opgehitste - vreemdelingen, hoezeer ze ook met het vingertje naar andere blanken wijzen.

Aan de andere kant zal de heersende klasse ook van ons weinig goeds te verwachten hebben. Moeten wij medelijden hebben met die heilige boontjes? Met die schijnheilige minkukels, kwezels, en klikspanen? Nee, de machthebbers zullen hun verantwoordelijkheid nooit kunnen ontlopen. Ze haten ons, en wij haten hen terug, tot op het bot. De elite geeft ons land weg aan de vreemdelingen en de multinationals. Maar dit land is niet van hen. Dit is land is van òns. Wij zijn het volk. En weg met deze elite!