Israël als lichtend voorbeeld






In zowel de links-globalistische als de rechts-nationalistische hoek is de positie van Israël omstreden. De redenen variëren van een begrijpelijke zorg om het lot van de Palestijnen tot een irrationele haat tegen alles wat joods is. Wij vinden het daarom belangrijk om duidelijk en principieel stelling te nemen voor Israël als de nationale staat van het joodse volk. Deze stellingname zullen we hieronder uitwerken en onderbouwen. 



Het joodse volk


Er heerst vaak onduidelijkheid of het jodendom een religie of een volk betreft. Dit geldt niet alleen voor de buitenwacht, maar ook voor de Joodse gemeenschap zelf. Voorstanders van een religieuze omschrijving wijzen erop dat het in principe voor iedere mens vrij staat joods te worden, zoals ieder ook katholiek kan worden. Daar staat tegenover dat heel wat leden van de joodse gemeenschap het geloof hebben verlaten, maar zichzelf nog steeds als joods beschouwen. Bovendien wordt een kind van een moeder die door het orthodoxe rabbinaat als joods is erkend, door de gemeenschap automatisch ook als joods beschouwd. Verder erkent de staat Israel in sommige gevallen aanvullend DNA-onderzoek om te bepalen of een immigrant wel echt joods is.

De onduidelijkheid ontstaat soms doordat men niet inziet dat natie en religie vaak in elkaars verlengde liggen. Elke natie kent een oorsprongsverhaal, een narratief waarbij de stichter van de natie natuurlijk een speciale status heeft. Hij wordt als het ware 'opgehemeld', en komt in een bijna bovennatuurlijk licht te staan: hij zou een goddelijke missie hebben. In Nederland heeft Willem de Zwijger, de 'Vader des Vaderlands' deze positie. De slagzin "Voor God, Nederland en Oranje" herinnert hieraan. De verwanten van Willem de Zwijger regeren ons land nog steeds 'bij de gratie Gods'. In Amerika loopt men ook nog steeds weg met de 'Founding Fathers' en hun dogmatisch onaantastbare 'Constitution'. In deze lijn kunnen wij nu stellen dat de joodse religie ten diepste wordt ervaren met een dergelijk 'bovennatuurlijk' nationalistisch gevoel. Zij maakt er namelijk aanspraak op dat het God zelf is geweest die het joodse volk heeft uitverkoren en verzameld, en dat Hij Zelf hun 'Vader des Vaderlands' is.

Hoe staat het dan met mensen die joods worden? In de eerste plaats is dit een zeer marginaal verschijnsel. Met name mannen zullen, om reden van 'lichamelijke integriteit', zich wel twee keer bedenken voordat ze deze weg inslaan. Daar komt bij dat de weg zeer lang is. Volledige acceptatie in de joodse gemeenschap is vaak niet vanzelfsprekend. We kunnen daarom het joods worden niet gemakkelijk op een lijn stellen met katholiek worden. Het gaat eerder om een moeizame assimilatie in een volk. Het joods worden is dan vergelijkbaar met een loodzware 'inburgeringscursus'.

Deze joodse benadering van de idee van de natie kunnen wij van harte onderschrijven. Een natie is in de eerste plaats gedefinieerd door verwantschap, maar alle naties door de eeuwen heen hebben  (beperkte) mogelijkheden gekend voor 'zij-instromers' die de nationale zienswijze en levensovertuiging (ook wel 'civil religion' genoemd) zich eigen maakten.



De joodse geschiedenis


De geschiedenis van het joodse volk is het krachtigste pleidooi voor nationalisme dat er bestaat. 

Dit pleidooi begint al met de bijbelse verhalen. Deze vertellen van de tijd dat de Joden uitgebuite slaven zouden zijn geweest in Egypte en hoe zij onder leiding van Mozes ontkwamen aan het juk van de Farao. Daarop volgde bovendien na veertig jaren rondzwerven dat zij zich eindelijk een eigen vaste plek veroverden, waaruit later de joodse staten Israël en Judea zouden ontstaan. Nog weer later werden deze staten echter veroverd door de Assyriërs en het joodse volk werd verdreven van huis en haard. Maar in ballingschap in het verre Babylon bleven zij met een buitengewone intensiteit terugverlangen naar hun thuisland. Groot was hun vreugde toen zij eindelijk van de Perzische koning Cyrus terug mochten keren. 

Nu waren ze wel terug in hun thuisland, maar de Joden zuchtten nog steeds onder vreemde bezetters. Vele keren kwamen ze in optand, maar telkens tevergeefs. De Romeinen maakten tenslotte een einde al al hun aspiraties: Jeruzalem en de tempel werden verwoest, en de Joden verspreidden zich over de hele wereld als ballingen. Bijna tweeduizend jaar (!) hielden zij echter de hoop levend dat er toch weer een thuisland voor hen zou komen. Een land dat volgens hun heilige boeken God zelf hen had beloofd. Het is voor ons nauwelijks te bevatten wat een godswonder het voor de Joden moet zijn geweest toen in 1947 tenslotte de moderne staat Israel ontstond. Eindelijk hadden de Joden weer een thuis, waar ze in alle vrijheid naar eigen inzichten en gewoonten konden leven. 



De nationalisten Netanyahu en Orbán kunnen het goed met elkaar vinden


De aangrijpende geschiedenis van het joodse volk zou iedere nationalist ten diepste moeten aanspreken. Hier is een geschiedenis van hoop tegen alle wanhoop in. De Joden hebben laat zien dat het kàn: ondanks bijna tweeduizend jaar vol van tegenslagen heeft de joodse natie nu toch weer een eigen thuis. De taaie verbondenheid van dit volk en het nimmer aflatende verlangen en streven naar een eigen thuisland moge voor elke nationalist een lichtend voorbeeld zijn. 


---

IDNL (Identitair Nederland) is een werkgroep die de verspreiding van het identitaire gedachtengoed in Nederland nastreeft. Wij organiseren geregeld bijeenkomsten en lezingen voor politiek geïnteresseerden. Voor vragen en contact klikt u hier.