+31 (0) 6 44272469
info@idnl.org

Corona en Metapolitiek, deel 2

Corona en Metapolitiek, deel 2

We zetten onze beschrijving van de ziektegeschiedenis van de moderne wereld en de invloed daarop van de coronapest voort, aan de hand van een geo-politieke analyse van Aleksandr Doegin en een etno-politieke analyse van Greg Johnson.


De Eurazianistische diagnose

(een geo-politieke anamnese – vrij naar Aleksandr Doegini)

Nu kan het aftellen naar een multipolaire wereld orde beginnen – de globalisatie, de open samenleving en het globalistisch kapitalisme zijn begraven door de coronavirusepidemie. De menselijke enclaves zijn begonnen aan hun afzonderlijke historische ontwikkelingstrajecten. – Aleksandr Doegin, ‘Coronavirus Horizons of a Multipolar World’.

Volgens Doegin zien we de volgende ontwikkelingen:

* De teraardebesteling van de globalistische mythologie. De Coronacrisis heeft de valse veronderstellingen van de globalistische Nieuwe Wereldorde (NWO) blootgelegd: het open grenzenbeleid heeft de pandemie versneld, de transnationale instituties hebben volledig gefaald er adequaat op te reageren, de globalistische financiële wereld is ineengestort onder haar uitwerking, het liberaal-normativisme heeft bewezen zich niet te kunnen meten aan het decisionistische crisisbeleid van het Chinese en Russische ‘illiberalisme’.

* Het wegsmelten van de geopolitieke unipolariteit.ii De uitbraak van de epidemie is een beslissend moment in de val van de unipolaire Nieuwe Wereldorde van de globalistische post-moderniteit. De neergang van de geopolitieke unipolariteit en de socio-economische globalisatie werden al zichtbaar in de jaren 2000 en is gestaag in versnelling geraakt met de opeenstapeling van ‘tegenstroom’-incidenten en ontwikkelingen zoals Amerika’s ‘9/11’, China’s opkomst als supermacht, Poetin’s herstel van de Russische staatssoevereiniteit, de militant-islamistische aanval op het hyper-liberale secularisme, de nationaal-populistische opstanden rond ‘Brexit’ en ‘Trump’ en het discursieve failliet van het liberaal-normativisme tegenover de Neo-Eurazianistische en Nieuw Rechtse metapolitieke uitdagingen.

* De eindstreep van de liberaal-normativistische ideologie.iii Het wegsmelten van de globalisatie in de Coronacrisis kan het einde van het liberaal-normativisme zeer wel versnellen: de toverformule van zijn mondiale hegemonie als de menselijk ‘standaardideologie’, zoals verwoordt in Fukuyama’s aankondiging van het ‘einde van de geschiedenis en de opkomst van de ‘laatste mens’ (1992), heeft veel van haar kracht ingeboet. Het einde van het liberaal-normativisme betekent tevens het einde van een aantal kunstmatige constructies die er onlosmakelijk mee zijn verbonden: de absolute heerschappij van de ‘wereldmarkt’, het totalitaire model van de ‘parlementaire democratie’ en de onmogelijke dwangbuis van de ‘mensenrechten’.

Wat er aan gene zijde van die eindstreep ligt is nog onbekend: het is onmogelijk om de eindvorm van de toekomstige wereld orde te voorzien. Echte geopolitieke multipolariteit heeft nog nooit in de echte wereld bestaan en als we een soort verre analogie willen vinden, dan moeten we die niet zoeken in de vroeg-moderne Westfaalse wereld orde, maar eerder in de voor-moderne Tijd die voorafging aan het tijdperk van de grote ontdekkingsreizen, dat wil zeggen in de pre-moderne wereldorde van meerdere gelijktijdige en authentieke, autonome cultuurcirkels, zonder overkoepelend systeem van ‘universele’ uitwisseling, ‘internationale’ wetgeving en ‘humanistische’ ethiek.

* De decisionistische basis van de post-globalistische wereld orde.iv Veel zal afhangen van datgene dat uiteindelijk het coronavirus zal verslaan: de technische, juridische en disciplinaire maatregelen die zich als effectief bewijzen zullen als essentiële onderdelen gelden in de politieke en sociaal-economische orde van de toekomst. Zo kan het zijn dat de tijdelijke vervreemding die nu wordt voorgeschreven door de directe dreiging van buitenlandse besmetting, en de ermee samenhangende noodzakelijke vervreemding van transnationale markten en regulaties, staten zullen dwingen tot een politiek van maximaal onafhankelijke zelfvoorziening. De prioriteit zal dan verschuiven naar gezondheidsbescherming, voedselzekerheid, minimale economische autarkie en maximale politieke manoeuvreerruimte.

Zelfs als elementen van liberaal bestuur en kapitalistische uitwisseling overleven, dan nog zullen die stevig moeten worden ingebed in raamwerken van nationale controle, zoals buitenlandse handelsmonopolies en staatsregulatie van kapitaalstromen. Het kan zeer wel zijn dat naties die historisch ver staan van liberaal-normativistische ideeën en gewoonten, met name naties die zich toeleggen op landmacht in plaats van zeemacht, zich zullen richten op de herinrichting van Lebensraum-sferen die geopolitieke veiligheid en economische autarkie optimaliseren.

* De uitdaging van multipolaire veiligheid in de post-globalistische geopolitiek. Directe overwegingen van staatsveiligheid, evidente eisen van economische autarkie en structurele cultuur-historische affiniteiten zijn zeer wel in staat alle globalistische pogingen tot het opleggen van ‘mondiale veiligheid’, ‘wereldmarkt’ en ‘globaal bestuur’ de kop in te drukken. In zoverre de grenzen van natiestaten en culturele cirkels elkaar dekken kan direct-isolationistische politiek succes hebben. Voortekenen van zulke isolationistische alternatieven voor het unipolair-imperialistische globalisme zijn al zichtbaar in recente neo-nationalistische fenomenen zoals Trump’s voorzichtige loslaten van mondiaal interventionisme en Israëls rigoureuze politiek van etnische afscheiding en preventieve afschrikking.

Voor zover de grenzen van natiestaten, culturele cirkels en economisch autarkische regio’s aanzienlijk van elkaar afwijken, kunnen drastische regionale herindelingen nodig zijn. Zulke regionale herindelingen, gebaseerd op simpele rekensommetjes van de machtsbalans, kunnen worden geholpen met een heroverweging van oudere imperiale ideeën en traditionele supra-nationale staatsvormen, zoals de oudere bovennationale imperiale structuren die zich historisch vormden rond natuurlijke machtspolen zoals die van Ottomaans Turkije (Constantinopel), Safavidisch Perzië (Esfahan) en Indiaase rijk van de Mogols (Delhi). Een drastische herziening van kunstmatige grenzen kan nodig zijn bij het faciliteren van zowel een neo-isolationistische als regionale herindelingspolitiek. In zoverre etnische, taalkundige en godsdienstige grenzen niet kunnen worden ondervangen door legitieme supra-nationale neo-imperiale grenzen, zullen ze moeten worden hersteld ten koste van de vele kunstmatige grenzen (denk aan (‘Versailles’, ‘Berlijnse Conferentie’, ‘ex-Sowjet’) die nu nog steeds harmonieuze internationale relaties in de weg staan op de Euraziatische en Afrikaanse landmassa’s.

Men moet zich niet vergissen: de mondiale corona virus pandemie is een keerpunt in de wereldgeschiedenis. Niet alleen storten de beurskoersen en brandstofprijzen in, maar de wereldorde zelf stort in. …Menselijke gemeenschappen zullen spoedig in vrije val geraken: dit is het einde van de dogmatiek, van het imperialisme van de dollar, van vrije marktmantra’s, van de Federal Reserve- en Wall Streetdictatuur, van de denkpolitie van de media-elite. …Het is vanzelfsprekend onmogelijk te zeggen wat het eindresultaat van deze ontwikkeling zal zijn en wat haar eindstation zal zijn. Maar wat wel al duidelijk is: dat de oude wereldorde in de geschiedenis aan het verdwijnen is en dat de contouren van een nieuwe realiteit zich nu voor onze eigen ogen beginnen af te tekenen. Wat noch ideologie, noch oorlog, noch economisch competitie, noch terreur, noch godsdienstige beweging vermochten te doen, dat wordt nu bereikt door een onzichtbaar maar dodelijk virus. Het mag dood, pijn, angst, paniek en verdriet met zich brengen – maar het brengt ook de toekomst. – Aleksandr Doegin, ‘Coronavirus Horizons of a Multipolar World’


De Nationalistische diagnose

(een etno-politieke anamnese – vrij naar Greg Johnsonv)

Zelfs als het globo-virus vandaag gestopt zou worden, dan nog staan we nu in een wereld waarin de argumenten voor het etno-nationalisme sterker zijn en waarin de argumenten voor het anti-etno-nationale globalisme – multiculturalisme, democratie en liberalisme incluis – zwakker zijn. – Greg Johnson, ‘Coronavirus Will Change the World’vi

De gebeurtenissen rond de vleermuispest werpen een schril licht op de dogma’s van de neo-liberale globalistische ideologie. Zij blijken eens te meer onverenigbaar met de volksgezondheid en het algemeen welzijn van de burgers:

* Globale vrije handel is slecht voor de volksgezondheid. Dit omdat zakenlieden slechts aan de eigen winst denken, en niet aan het grotere collectieve belang, en omdat de Westerse politieke klasse niet langer het belang van de Westerse volkeren dient: die klasse is meer bezig met het beschermen van de economie tegen ‘paniek’ dan met het beschermen van de Westerse volkeren tegen het virus zelf. Het grootste deel van farmaceutische producten wordt nu in China gemaakt en dat land is in de globale vrije handel een concurrent van het Westen, waardoor het nu in staat is het Westen af te persen.

* Globalisme is slecht voor de volksgezondheid. Met globalisme wordt hier bedoeld: het uitwissen van nationale grenzen om het globale vrije verkeer van goederen en mensen te faciliteren. Het is mogelijk nationale grenzen met internationale handel en reizen te combineren, maar natiestaten dienen grensverkeer te reguleren ter bescherming van de volkeren. Immigratiefraude, visatermijnovertredingen en andere vormen van bureaucratische incompetentie en sabotage hebben de Westerse grenzen de facto uitgewist. Naast massa-immigratie bevorderen goedkope vliegtickets ook een enorme hoeveelheid onnodig gereis voor zaken en pleziertjes.

* Multiculturalisme – en wat daarmee samenhangt: ‘diversiteit, ‘anti-racisme’ – is slecht voor de volksgezondheid. In tijden van pandemie zijn diversiteit en multiculturalisme gevaarlijke lasten voor een samenleving want deze zaken verminderen het maatschappelijk onderling vertrouwen en de solidariteit die nodig zijn voor gedisciplineerde en effectieve publieke gezondheidsmaatregelen zoals quarantaines, avondklokken en testen. Het is duidelijk dat de ‘openheid’ van een samenleving nooit een absoluut goed kan zijn als het een ziekteplaag binnenlaat. Dit betekent dat er ook een goed soort ‘xenofobie’ bestaat, namelijk het soort ‘xenofobie’ dat ons tegen ziekteplagen beschermt. En dat er ook een goed soort ‘racisme’ bestaat, namelijk het soort ‘racisme’ dat ons beschermt tegen een ziekteplaag.

* Democratie is slecht voor de volksgezondheid. Democratie laat toe dat politici niet verder vooruitdenken dan de volgende verkiezing. Omdat rampen slechts zelden gebeuren, weet iedere politicus dat een ramp onwaarschijnlijk is tijdens zijn ambtsperiode. Omdat politici – en vooral nationale leiders – slechts korte ambtsperioden hebben, zijn zij slechts minimaal gemotiveerd om hun politieke kapitaal te besteden aan gebeurtenissen die ver in de toekomst zullen plaatsvinden, en nog minder aan gebeurtenissen die wellicht nooit zullen plaatsvinden

* Liberalisme is slecht voor de volksgezondheid. Zowel de klassieke politieke filosofie als het simpele gezonde verstand leren dat een legitieme regering zorg moet dragen voor het algemene belang van de samenleving. Bij een regering die slechts de speciale belangen van één enkele klasse dient ten koste van de rest van de samenleving is er in moreel opzicht geen verschil met een buitenlands bezettingregime. Liberalisme koppelt het politieke bedrijf los van het algemene belang – het legt zich toe op de politiek van een individualisme dat stelt dat alleen het individu en diens belangen ertoe doen. Geen enkele samenleving gebaseerd op een liberaal bestel kan op langere termijn blijven functioneren. Het liberalisme lost de sociale cohesie, het openbaar engagement en de zelfopofferende geest van pre-liberale samenlevingen op in het zoutzuur van het individualisme. Tijdens een crisis, wanneer mensen saamhorigheid nodig hebben en zich offers moeten getroosten voor het grotere groepsbelang, blijkt dat hoe liberaler een samenleving is, hoe moeizamer en hoe onvolwassener de beleidsmaatregelen zijn. Hoe liberaler een samenleving is, hoe kwetsbaarder zij is voor massaal sterven in tijden van een crisis zoals een ziekteplaag.

Johnson’s diagnose van de huidige ‘globo-virus’ crisis bevestigt dus een aantal van de oudste stellingen van Nieuw Rechts – die stellingen mogen nu als vaak genoeg bewezen geacht worden. Het is nu tijd om de vraag te stellen naar hetgeen komen moet na de volledige ineenstorting van het globalisme – na de aangetoonde fouten van het globalisme: mondiale vrije handel, open grenzen, multiculturalisme, diversiteit, anti-racisme, democratie, liberalisme.

Er is een aantal belangrijke vragen die door deze crisis worden opgeworpen. Is Nieuw Rechts er klaar voor om het roer over te nemen – om de globalistische vijandige elite te vervangen? Is Nieuw Rechts er klaar voor om over te stappen van de sloopfase naar de opbouwfase – om vast te stellen wat er aan nieuwe structuren en beleidsmaatregelen nodig is? Staat Nieuw Rechts klaar om de kortdurende kans te benutten die gaat komen wanneer het globalisme – misschien wel heel plotseling – in elkaar stort en van het toneel verdwijnt? Staat Nieuw Rechts klaar om de lege wandelgangen van de liberale namaakmacht door te lopen naar de er achterliggende, langvergeten troonzaal van de échte macht? Of zal het komende kansen overlaten aan mindere maar snellere competitie? Als Nieuw Rechts iets te leren heeft van de Coronacrisis dan is het dit: dat zulke vragen beter vroeger dan later worden gesteld – dat ze nu moeten worden gesteld en nu moeten worden beantwoord. Want het zou zomaar kunnen zijn dat op een zekere dag, lang nadat we alle hoop hebben laten varen, lang nadat we al onze verwachtingen hebben opgegeven, een Hogere Macht het globalisme wegvaagt met een totaal onverwacht wapen. En dat onze machtige, schijnbaar onoverwinnelijke vijand dan plotseling dood neervalt voor onze voeten

…dead, slain, after all man’s devices had failed,
by the humblest things that God, in His wisdom, has put upon this earth.

‘…dood, verslagen, nadat alle door de mens bedachte middelen waren mislukt,door de nederigste dingen die God in Zijn wijsheid op de wereld had gezet’

– Herbert George Wells, The War of the Worlds


Noten

i Vrij naar Aleksandr Doegin, Coronavirus and the Horizons of a Multipolar World: the Geopolitical Possibilities of Epidemic ‘Het corona virus en de horizon van de multipolaire wereld: over de geopolitieke mogelijkheden van de epidemie’. Geopolitica.ru, 17 maart 2020 – vertaling Alexander Wolfheze.

ii Voor een schets van het (Neo-)Eurazianistische ‘multipolaire’ alternatief voor globalistische ‘unipolariteit’, verg. Alexander Wolfheze, ‘Le rouge et le noir: inleiding tot het Eurazianisme’, Euro-Synergies, 16 november 2018.

iii Voor een werkdefinitie en een historische samenvatting van het ‘liberaal-normativisme’, verg. Alexander Wolfheze, ‘Uit het arsenaal van Hefaistos’. Euro-Synergies, 12 januari 2019.

iv Voor een structurele analyse van de tegenstelling tussen het moderne normativisme en het traditionele decisionisme, verg. Alexander Wolfheze, ‘Uit het arsenaal van Hefaistos’. Euro-Synergies, 12 januari 2019.

v Vrij naar Greg Johnson, How Coronavirus Will Change the World ‘Hoe het corona virus de wereld zal veranderen’. Counter-currents.com, 18 maart 2020 – vertaling Alexander Wolfheze.

vi De schrijver heeft hier Greg Johnson’s woorden aangepast door de toevoeging van de voorwaardelijke frase ‘de argumenten voor’: zelfs als de Corona Crisis de argumenten voor het etno-nationalisme en het globalisme, respectievelijk, sterker en zwakker maakt, dan nog dient men te bedenken dat de uitkomst van de machtstrijd tussen beide niet wordt beslist door argumenten. De schrijver wijst de lezer in dit verband op één van de kritische commentaren onder Johnson’s artikel: [T]he problem with optimism is the same as [with] pessimism: it pre-commits you to a conclusion. In order to see how corona will change the world, we should look at what [MSM and social media] ‘influencers’ say: (*) airport testing, not closed borders; (*) testing: …[t]hey want everyone tracked; …a hint of authoritarianism; (*) nationalized healthcare; (*) remov[al] of the (crisis-discredited) Republican Party [and] Trump; (*) globalism… is inevitable: [the corona crisis] is not proof that globalism failed – it is proof that global governance is needed to handle ‘global threats’; (*) ‘virus borders’ can be [independent] of national borders, as done [with]in China: [t[he need for ‘virus borders’ does not imply nationalism, [but] could [be made to] happen [by] a one-world government (‘Sutter’, 19 maart 2020). Hierbij zij aangetekend dat het kritische commentaar van ‘Sutter’ zich toespitst op ‘gevaren’ die vooral ‘gevaarlijk’ zijn vanuit een specifiek Amerikaans oogpunt: vanuit het oogpunt van Europees Nieuw Rechts zijn zaken zoals autoritair overheidsingrijpen, grootschalige surveillance en genationaliseerde zorgvoorzieningen eerder wenselijk dan ‘gevaarlijk’.



Afbeelding: Viktor Mikhailovich Vasnetsov: ‘De Vier Ruiters van de Apocalyps’ (1887), Kathedraal van Sint Volodymyr, Kiev.
bron: Wikimedia, bijgesneden. In het publieke domein.



___

IDNL (Identiteit Nederland) is een politieke partij en opbouworganisatie voor de identitaire beweging in Nederland. Wij organiseren geregeld bijeenkomsten en lezingen voor politiek geïnteresseerden. Voor vragen en contact klikt u hier.


Post dit bericht op:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *