+31 (0) 6 44272469
info@idnl.org

Corona: het vonnis

Corona: het vonnis

De judicio Solis’i

(numino-politieke anamnese – vrij naar Aleksandr Doeginii)

Eerste vonnis: De laatste paar decennia hebben we gewacht op een catastrofe, op iets onomkeerbaars en op iets beslissends. Misschien is het de coronavirusepidemie. Het moge te vroeg zijn om precieze conclusies te trekken, maar wat nu al duidelijk is, is dat bepaalde elementen van geopolitiek en ideologie nu over hun houdbaarheidsdatum zijn. De coronavirusepidemie vertegenwoordigt het einde van de globalisatie in huidige vorm. Elke werkelijk ‘open’ maatschappij stelt zich bloot aan infectie. Een ieder die grenzen wil slechten richt zijn land in op de decimering van zijn volk. Alleen afsluiting kan ons redden – afsluiting in alle dingen: gesloten grenzen, gesloten economieën, gesloten markten. Het is tijd om in herinnering te brengen wat werkelijk kostbaar voor ons is, dat wil zeggen te herkennen wat werkelijk van ons is. En dat zijn de dingen die je al deze tijd om je heen had maar die je niet zag: je eigen huis, je eigen familie, je eigen volk, je eigen natie, je eigen land, je eigen planeet. Hier moeten we ons het oude woord van de Heilige Schrift herinneren: Mijn kinderkens, laat ons niet liefhebben met den woorde, noch met de tong, maar met de daad en waarheid (1 Johannes 3:18).

Tweede vonnis: Het liberalisme heeft het virus vrijgegeven en vrijgelaten – in de meest directe zin van het woord. Het liberalisme is de eigenlijke drager van het virus – het is zijn beschermheer. De echte ‘pestgoden’ kunnen wel eens vertegenwoordigers blijken te zijn van de globalistische financiële elite die de ‘grenzen van de groei’ wel degelijk kenden maar opzettelijk schonden. De globalistische elites en hun plaatselijke zetbazen rekenen er misschien op dat ze kunnen overleven met één of ander vaccin, maar er is iets dat erop wijst dat dit wel eens een misrekening kan blijken te zijn. Het virus is onvoorspelbaar en de processen die er nu door in gang zijn gezet, op het niveau van de beschaving als geheel zowel als op het niveau van specifieke – spontane, onvoorspelbare – gebeurtenissen, kunnen zelfs de best doorgerekende plannen verstoren. Of het nu wel of niet werd gecreëerd als biologisch wapen in de ‘Dwangburcht van het Liberalisme’, Amerika, het echte virus is en blijft het liberalisme zelf: het vernietigt alles dat anders, speciaal, authentiek en uniek is – het vernietigt alles dat ons menselijk maakt. Het liberalisme is dodelijk. Het is tijd om dit virus voor eens en altijd van de aardbodem weg te vagen. Het is tijd om terug te keren van de brede en gemakkelijke weg naar de dood en om de nauwe en steile weg te zoeken die terugvoert naar het leven.

Derde vonnis: De maatstaven van werelds succes en wereldse welvaart verschuiven nu snel – zij schuiven nu weg van modernistische illusies zoals de ‘vermogenspositie’ (Amerika), het ‘handelsoverschot’ (China) en de ‘humaniteit’ (West Europa). Al de dingen die de moderne mens voor oneindig houdbaar en eeuwig geldend hield zijn niets anders dan illusies – het coronavirus heeft dit zichtbaar en tastbaar bewezen. En het zou kunnen dat we, als we de logica van wat er nu gebeurt een beetje verder volgen, kunnen zien hoe de wereld aan haar einde komt – dat wil zeggen de wereld zoals wij die lang kenden en nog kennen. Nu het kompas van de geschiedenis even terugschiet naar het Ware Noorden, komen allerlei niet-illusionaire waardevolle dingen terug in beeld: het vermogen je eigen voedsel te produceren, het vermogen zelf dingen te bouwen en je eigen infrastructuur in beweging te houden. Het is tijd om met het inkomende getij mee te bewegen, de golfbeweging te volgen en haar ons naar een nog onbekende kust te laten meevoeren: daar kunnen vast land vinden – in de nieuwe wereld die ligt aan gene zijde van het verdrinkende Atlantis van het stervende globalisme.

Vierde vonnis: Volgens natuurkundige denkers kunnen in een ‘vals vacuüm’, dat wil zeggen een vacuüm dat stabiel lijkt maar het niet is, theoretisch gesproken zo nu en dan ‘niets-bubbels’ ontstaan. Wanneer zulke bubbels ontstaan, kunnen ze hele sterrenstelsels het niets inzuigen – de draaikolk die door een onstabiel vacuüm wordt veroorzaakt kan een zeer groot effect hebben. De wetenschappelijke elite verzekert ons dat er slechte een onmogelijk kleine kans bestaat dat een dergelijke ‘niets-bubbel’ ooit ook echt optreedt. Op soortgelijke wijze verzekert ons de politieke elite ten aanzien van het corona virus: ‘niets bijzonders, alles komt goed’. Maar het lijkt mij dat dit niet klopt: de hele moderne wereld is precies een dergelijk ‘niets-bubbel’ – een zeepbel die snel groeit, die alle betekenis wegzuigt en die het bestaan zelf in het niets oplost. Het liberalisme en het globalisme zijn er de meest intellectueel-levendige uitdrukkingen van. Het is tijd om deze ‘niets-bubbel’ te verlaten: de existentiële leegte van de moderniteit achter ons te laten. Het is tijd om verder te kijken dan de waarnemingshorizon van de modernistische – historisch-materialistische, liberaal-normativistische, cultuur-nihilistische conditionering.



La Peste’iii

(meta-politieke prognose – Aleksandr Doeginiv)


C’est au moment du malheur qu’on s’habitue à la vérité

‘Het is wanneer het ongeluk toeslaat dat men begint te wennen aan de waarheid’

– Albert Camus, La Peste

Is het mogelijk dat de mensheid, nadat zij het coronavirus heeft overwonnen, de juiste conclusies trekt, de globalisatie inperkt, het liberale bijgeloof afzweert, de migratie stopzet en de obscene techologische uitvindingsgolf afsluit die iedereen nu steeds dieper en dieper het labyrinth van het materialisme in trekt? Het antwoord is overduidelijk: nee. Iedereen zal in een oogwenk terugkeren naar oude gewoonte, zelfs nog voordat alle lijken zijn begraven. Op het moment dat de markten weer opleven en de Dow Jones weer ontwaakt zal alles terugkeren naar de ‘normaalstand’. Degenen die zichzelf iets anders voorstellen zijn naïef. Maar wat betekent dit? Dit betekent dat zelfs een epidemie op deze schaal uiteindelijk wordt veranderd in een onfortuinlijk misverstand. Niemand zal de terugkomst van de ‘pestgoden’ meer begrijpen en niemand zal nog aan de ‘niets-bubbels’ denken en alles zal zichzelf keer op keer herhalen – totdat het punt zich tenslotte aandient vanwaar geen terugkeer mogelijk is. Als men nauwlettend het verloop van de tijd bestudeert zou het duidelijk moeten zijn dat we dat punt op dit moment passeren.

– Mais vos victoires seront toujours provisoires, voilà tout.
– Toujours, je le sais. Ce n’est pas une raison pour cesser de lutter.
– Non, ce n’est pas une raison. Mais j’imagine alors ce que doit être cette peste : Une interminable défaite

– Maar al onze overwinningen zullen altijd tijdelijk blijven – dat is alles.
– Altijd, ik weet het. Maar dat is geen reden om de strijd op te geven.
– Nee, dat is geen reden. Maar dan bedenk ik mij wat deze plaag eigenlijk betekent: één eindeloze nederlaag.’

– Albert Camus, La Peste


Coda

(apotrofeïsch traditionalisme)


De geldigheid van het dialectisch denken volgens Fichte en Hegel (these-antithese-synthese) wordt in de filosofie betwist. maar desondanks blijft zij waardevol als begripskader in de filosofisch geïnspireerde cultuurwetenschappen. Geprojecteerd op de Europese geschiedenis worden cyclische patronen van punctus contra punctum – steeds gevolgd door sublieme recapitulatie – herkenbaar. Een ‘Faustiaans’ element van zelfovertreffende wederopstanding is daarbij niet alleen zichtbaar in de christelijk-ascetische helft maar ook in de heidens-heroïsche helft van Europese Traditie. Omwille van de (velen of weinigen) onder ons die hun ogen spoedig voor altijd sluiten wil deze ‘Reader’s Digest voor een post-modern pestseizoen’ daarom op twee noten eindigen – twee noten die recht doen aan beide helften.

De eerste voor hen die nog het hele gewicht van onze integrale Traditie wensen te dragen:

De Heere zegene u, en behoede u
De Heere doe Zijn aangezicht over u lichten, en zij u genadig
De Heere verheffe Zijn aangezicht over u, en geve u vrede.

– Numeri 6:24-6

De tweede voor hen die alleen wensen straks naast de meest bewonderden van onze voorvaderen te kunnen staan:

Imagine where you will be, and it will be so
If you find yourself alone, riding in green fields with the sun on your face,
do not be troubled, for you are in Elysium

‘Denk aan waar je wilt zijn – en zo zal het zijn
En als jezelf terugziet in groene weiden, alleen te paard met de zon in je gezicht,
wees dan niet bezorgd – want dan ben je in Elysium

– ‘Maximus’, Gladiator


Noten

i Verwijzing naar het in het Latijn geschreven Zwarte Dood gedicht ‘Over het vonnis van de zon’ uit 1350 van de Belgische astronoom Simon de Couvin (ca. 1325-67).

ii Vrij naar Aleksandr Doegin, The Plague Gods: the Geopolitics of Epidemic and the Bubbles of Nothing ‘De pestgoden: de geopolitiek van de epidemie en de niets-bels’. Geopolitica.ru, 10 maart 2020 – vertaling Alexander Wolfheze.

iii Verwijzing naar de pest-thema roman La peste (‘De Pest’) uit 1947 van de Franse schrijver Albert Camus (1913-60).

iv Vrij naar Aleksandr Doegin, The Plague Gods: the Geopolitics of Epidemic and the Bubbles of Nothing ‘De pestgoden: de geopolitiek van de epidemie en de niets-bubbels’. Geopolitica.ru, 10 maart 2020 – vertaling Alexander Wolfheze.



Afbeelding: William Blake – ‘The Judgment of Solomon’, bron: Wikimedia, bijgesneden. In het publieke domein.



___

IDNL (Identiteit Nederland) is een politieke partij en opbouworganisatie voor de identitaire beweging in Nederland. Wij organiseren geregeld bijeenkomsten en lezingen voor politiek geïnteresseerden. Voor vragen en contact klikt u hier.


Post dit bericht op:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *