+31 (0) 6 44272469
info@idnl.org

La vita nuova

La vita nuova

La Vita Nuovai

door Alexander Wolfheze


Улетай на крыльях ветра
Ты в край родной, родная песня наша
Туда, где мы тебя свободно пели
Где было так привольно нам с тобою

Vlieg op de vleugels van de wind
Naar ons geboorteland, jij, ons geliefd gezang
Daarheen, waar wij je ooit in vrijheid zongen
Waar wij ooit zo over-vrij waren, met jou tezamen

– Alexander Porfiryevich Borodin, ‘Prins Igor’, 2e Acte



Op de grens van twee werelden’ii

De ultieme standaard van de waarheid ligt in de innerlijke noodzaak tot bewustwording – precies daar wordt de basale standaard van het goede zichtbaar

– Nishida Kitaro

Ergens in de afgelopen decennia zijn de meeste mensen onwillekeurig opgehouden de Main Stream Media – publieke omroepen, nieuwscorporaties, systeempers publicaties – serieus te nemen. Voor de onafhankelijke nieuwslezer mag het breekpunt gelegen hebben in de kritiekloze steun in de officiële media voor de globalistische agressieoorlogen tegen Joegoslavië (1999) en Irak (2003), of in de schaamteloze terugschakeling naar business as usual na de moord op Pim Fortuyn (2002). Voor de meer gemakzuchtige nieuwsconsument mag het verzadigingspunt gelegen hebben in de clowneske desinformatiecampagnes in de officiële media tegen Brexit en Trump (2016), of in de evidente totaalcensuur van ‘migratie gerelateerde’ criminaliteit en terreur. Inmiddels wordt de overdosis opzettelijke inhoudsloosheid van de systeempers echter zelfs de meest luie lezers teveel: zelfs de meest dociele partijlijnvolgers van VVD-lijfblad ‘De Telegraaf’ wijken inmiddels voor een minimum aan reële informatie uit naar het ‘volksgevoel’ beter imiterende – ook al evenzeer instinctief als controlled opposition herkenbare – ‘Geen Stijl’. En zo wordt ook de overdosis politiek correcte propaganda van het Hilversumse staatsomroepbestel inmiddels zelfs de hardnekkigste kijkers van de staatstelevisie te veel: zelfs de meest geïndoctrineerde gutmensch-consumenten van het Groen Linksgetrouwe nieuwsjournaal van de NPO beginnen – vooralsnog vooral stiekem – online hun weg te vinden naar minder hallucinante alternatieven. Het karikaturale ‘bubbeldenken’ van de ‘babyboomers of ‘68ers’, tot sadomasochistisch fanatisme opgedreven in hun allo-femo-woke opvolgers, staat nu zover af van – en tegenover – de geleefde realiteit van het gewone volk dat er anno 2020 sprake is van een onoverbrugbare kloof.iii

De breuklijn tussen elite en volk gaat inmiddels veel dieper dan wat systeemanalisten al jaren geleden als voortekens registreerden in fenomenen als ‘berekenend burgerschap’ en het democratic deficit. Het verraad van volk door elite is niet langer te verbergen: het failliet van de parlementaire democratie (versplinterend partijenlandschap, kartelpolitiek ‘cordon sanitaire’, weggesaneerde referendumcontrole), het falen van de rechtstaat (voortdurende politieke processen tegen ’s lands belangrijkste oppositieleider, systematisch verwaarlozen van de handhaving van grenscontrole en openbare orde ten aanzien van ‘migranten’, effectieve straffeloosheid van drugsmaffia en straatbendes) en het einde van sociale cohesie (via belastingen afgedwongen subsidie van geldverslindende belangenverstrengelde projecten, automatisch geprivilegieerde ‘migranten’-populaties en kindverachtend vrijwillig ‘alleenstaand moederschap’, het vervangen van de sociale zekerheid door zogenaamde ‘participatie’ als social return-slavernij, verlies van leefbaarheid door afgedwongen ‘diversiteit’) – het zijn allemaal dagelijks waarneembare realiteiten. Ook als bijna niemand het hardop durft te zeggen: voor het volk is de elite nu simpelweg een vijandige elite.

Deze vijandige elite is feitelijk niets anders dan de lokale onderafdeling van de globalistische bezettingsmacht op niveau van de voormalige Nederlandse natiestaat: zij vertegenwoordigt niets meer en niets minder dan een geïmproviseerd conglomeraat van – grotendeels opportuun – samenvallende globalistische belangen. De belangrijkste elementen van dat conglomeraat zijn het internationale bankierskartel (bediend door het IMF), het Trans-Atlantische militair-industriële complex (bediend door de NAVO) en het globalistische Nieuwe Wereld Ordeproject waarin de hoogmoedigheid van de besloten sociëteit en cultuurmarxistische dwangneurose nu samenvallen (bediend door de VN). De status van ex-Nederland als bezet gebied wordt pas écht duidelijk wanneer men zich bewust wordt van – bewust stil staat bij – paar eenvoudige, alledaagse feiten: het uitwissen van de eigen fysieke grenzen (nu ‘Schengen’), het wegvallen van de eigen munteenheid (nu ‘Euro’), de onderschikking van nationaal recht (onder ‘Europese’ wetgeving) en de degradatie van de Nederlandse vlag (gelijke hoogte met ‘EU vlag’).iv

Boven en buiten deze feiten is er nóg een eenvoudig, alledaags feit dat duidelijk maakt dat wat ooit de Nederlandse elite was – voornamelijk de regenten plus de intelligentsia – nu verworden is tot een globalistische, vijandige elite: de vervanging van het Nederlandse volk. Dit is wat men in Frankrijk aanduidt als le grand replacement (‘de grote vervanging’) en in Duitsland als Umvolkung (‘omvolking’). Een decennialange, doelbewuste politiek van etnische vervanging – het creëren van een nieuwe, slechtbeloonde, massa-consumerende, sociaal verdeelde en politiek onmondige mengbevolking ter vervanging van de oude, veeleisende, spaarzame, eendrachtige en politiek bewuste inheemse bevolking – begint nu gestaag door te filteren in de dagelijkse leefrealiteit.

De demografie van grote steden is al ver over de helft ‘verkleurd’, de landelijke economie is al in hoge mate doorweven van grijs- en zwart-opererende etnische zakennetwerken, de sociaalgeografische kaart van de Randstad is al verworden tot een nachtmerrie-achtige chaos van niet-communicerende elementen: hier en daar een villa-enclave, een yuppengordel, een nog-blanke buitenwijk en een laatste volkswijk, allemaal ingebed tussen explosief groeiende etnische getto’s en no go zones. Ook buiten de Randstad zijn de gevolgen van de explosieve en uitsluitende allochtone demografische groei steeds duidelijker: grote delen van de provinciesteden en zelfs delen van het platteland (via ‘asielzoekerscentra’, ‘noodlocaties’ en ‘spreidingsbeleid’) zijn allang ‘verkleurd’.

Naast voorspelbare fysieke mechanismen – variërend van white flight en emigratie tot zelfisolatie en zelfmoord – vervalt de inheemse bevolking in toenemende mate in collectieve psychische deformatie: de politiek correcte consensus die wordt afgedwongen door de (sociale) media, de scholen en de kerken dwingt mensen tot psychische (geïnternaliseerde) overlevingsstrategieën als ontkenning van de realiteit, bewustzijnsvernauwing, infantiele regressie en zelfhaat. De uiterlijke symptomen van deze strategieën – de millennial snow flake en de social justice warrior – overheersen vervolgens de publieke sfeer in een zelfversterkende neerwaartse spiraal.

Het is deze psychisch instabiele status quo die de officiële media proberen te handhaven door middel van nieuwscensuur en woordmanipulatie (‘asielzoekers’ in plaats van free riders, dreamers in plaats van illegale vreemdelingen, lover boys in plaats van verkrachtende vreemdelingen, ‘verwarde mannen’ in plaats van terroristische vreemdelingen). De systeemmedia verzetten zich tegen daadwerkelijke bewustwording met alle manipulatieve mechanismen waarin zij zich een eeuw lang hebben getraind via de studie van sociologie, psychologie en marketing.

Het enige bron van serieus tegengeluid tegen het mediakartel en de enige plaats waar momenteel serieus aan bewustwording wordt gewerkt is Nieuw Rechts (Frans: Nouvelle Droite, Duits: Neue Rechte, Engels: New Right). Dit is het metapolitieke project van een los agglomeraat van dissidente denkers, sprekers, schrijvers en activisten dat teruggaat op de stichting van de Franse denktank GRECE (Groupement de recherche et d’études pour la civilisation européenne, ‘Onderzoek- en studiegroep der Europese beschaving’) op 17 januari 1969. Nieuw Rechts baseert zich op het politiek-filosofische werk van Franse denkers als Alain de Benoist, Guillaume Faye en Dominique Venner en wordt internationaal geschraagd door literaire bijdragen van beroemde schrijvers als Anthony Burgess, Mircea Eliade en Arthur Koestler.v Binnen Nieuw Rechts zijn de Lage Landen slechts bescheiden vertegenwoordigd,vi maar ook hier blijft zijn belangrijkste taakstelling hetzelfde: werken aan bewustwording en het doorbreken van de door mediamanipulatie en verdomming van het onderwijs bewerkstelligde collectieve conditionering.

Dit betekent dat het collectief ‘afhaken’ van de volksmassa uit het officiële narratief – het collectieve wantrouwen tegen de systeemmedia en haar politiek correcte monoloog – door Nieuw Rechts als een even logische als positieve ontwikkeling wordt opgevat. De volksmassa heeft instinctief begrepen dat de officiële media aan de verkeerde kant van de geschiedenis staan – zij zijn deel van de vijandige elite en zijn tegen het volk. Er zijn bovendien een aantal indicaties dat het hele officiële narratief alleen nog maar als een kunstmatige façade kan worden gehandhaafd: de afschaffing van de referendumwet en de invoering van censuurclausules door de EU laten duidelijk zien dat de vijandige elite niet langer op de systeemmedia kan vertrouwen om het volk voldoende te hersenspoelen. Daarnaast is in toenemende mate duidelijk dat het maatschappelijk draagvlak voor het politiek correcte narratief afbrokkelt: zelfs binnen de gezapige, zelfvoldane establishment van ons kleine Rijn-Maas-Schelde-deltaland beginnen – vooralsnog marginale – tegengeluiden hoorbaar te worden. Voorbeelden: de demopolitiek-realistische ondernemers denktank ‘Gefira’, de neocon-alt-lite kring rond uitgeverij ‘De Blauwe Tijger’ en de anti-multiculturalistische stichting ‘Civitas Christiana’.

Nog belangrijker is echter dat er nu een nieuwe generatie buiten de greep van het mediakartel opgroeit – jonge mensen die gewend zijn aan op eigen onderzoek gebaseerd out of the box-denken. Het is belangrijk dat Nieuw Rechts steeds op een adequate – pragmatische, flexibele – manier inspeelt op deze ontwikkelingen. Dit betekent:

(1) het massieve wantrouwen tegen de officiële media binnen de volksmassa uitbuiten door betrouwbare media-alternatieven te bieden. Concreet: snelle nieuwsduiding, journalistieke onderzoekscapaciteit, boven-sektarische, ondogmatische affiliatie (dus een einde aan achterhaalde en infantiele Prinzipienreiterei op standpunten als ‘JQ’, ‘Islam’, ‘alloseksualiteit’, ‘klimaat’, ‘vrije markt’: het nationale belang moet voorrang krijgen boven sektarische ideologie);

(2) het afbrokkelen van de politiek correcte consensus binnen de machtselite uitbuiten door pragmatische allianties met ontevreden elementen binnen het establishment;

(3) de nu opkomende generatie maatschappijkritische jongeren een klankbord bieden voor haar reële noden en grieven. Deze jongeren zijn letterlijk de toekomst van het Nederlandse volk: Nieuw Rechts is er om hen te dienen, en niet omgekeerd. Om de jongeren van de nu in de school- en collegebanken zittende generatie te winnen is het nodig hun realiteit te erkennen en hun (sociaaleconomische, ecologisch holistische, technologisch stroomlijnende) prioriteiten voorop te stellen.vii Dit zal van oudere generaties Nieuw Rechtsideologen, politici en activisten vaak een radicaal omdenken vergen, maar er is geen levensvatbaar Nieuw Rechts zonder een nieuwe generatie.

In zekere zin staat Nieuw Rechts momenteel op de grens van twee werelden – dit moment vraagt vooruitblikken zowel als terugkijken. Nieuw Rechts heeft op dit moment een groot strategisch voordeel op de vijandige elite, namelijk de ruime blikwijdte die past bij onbevooroordeeld verstand. Nieuw Rechts is daarmee in staat nieuwe realiteiten en ideeën te absorberen die de vijandige elite niet kan verteren. Nieuw Rechts kan dus vooruitstrevend en offensief ageren – de vijandige elite heeft het metapolitiek initiatief verloren en kan politiek alleen nog maar defensief re-ageren. Het is echter belangrijk dat Nieuw Rechts voorwaarts blijft bewegen – dat het dynamisch omgaat met bewegende realiteiten. Nieuw Rechts doet er daarom verstandig aan om oog te houden voor strategische gelegenheden die zich kunnen voordoen door inschattingsfouten en zwaktemomenten binnen de vijandelijke gelederen. Nieuw Rechts doet er goed aan zich continu toe te leggen op het uitbuiten van alle bewustwordingsmomenten die de vijandige elite in diskrediet kunnen brengen bij het volk.

Het belangrijkste van die momenten komt wanneer het volk zich bewust wordt van de daadwerkelijk onmenselijke – in die zin: duivelse – aard van de vijandige elite. Die vijandige elite is namelijk niet alleen de vijand van het volk, maar van alles dat goed, mooi en onschuldig is op deze wereld. Nergens wordt die ultieme, onmenselijke vijandschap duidelijker dan in de manier waarop die elite zich vergrijpt aan het kostbaarste en kwetsbaarste in onze samenleving: onze kinderen.

Maar als Nieuw Rechts effectief wil werken aan het blootleggen van dat kwaad, aan het bewustwordingsproces in de samenleving, is eerst een moment van zelfonderzoek nodig. Voordat Nieuw Rechts de vijandige elite als demonische macht kan ontmaskeren – en vernietigen – moet de vraag naar de oorspronkelijke – historische – opgave van Nieuw Rechts opnieuw gesteld worden. Wat is het dat Nieuw Rechts als eerste – en ten diepste – zag in de vijandige elite? Wat is het duivelse kwaad dat het geroepen is te bestrijden? Tijd voor zelfonderzoek – tijd om terug te keren naar het bijna vergeten ‘Molyneuxmoment’ van Nieuw Rechts.


Het Molyneuxmoment

The proper study of mankind is man.

‘De passsende studie voor de mensheid is de mens.’

– Alexander Pope

Midden jaren 2010 vestigde zich in grote delen de hele Westerse wereld, deels vanuit, deels naast en deels nog binnen het toentertijd hoogtijvierende civiel-nationalistische populisme (‘Brexit’, ‘Trump’, ‘Lega Nord’), een nieuwe etno-nationalistische beweging: de zogenaamde Altright (een afkorting van Alternative Right, ‘alternatief rechts’). Deze beweging, die zich toelegde op metapolitieke mobilisatie, asymmetrische, ‘memetische’ oorlogsvoering en digitale guerrilla, bleef bewust ver van de gangbare politiek. De Altright-golf was krachtig maar kort: zij sloeg stuk op een gecombineerde tegenstrategie van doxxing (karaktermoord, broodroof), digitale censuur (deplatforming, shadowbans) en gewelddadige intimidatie (‘antifa’, black-ops). Haar ‘officiële’ einde kan worden gesteld op ‘Charlottesville’ – het fiasco, via voorafgaande infiltratie en geënsceneerde provocatie, van de Unite the Right-manifestatie in augustus 2017.

Het korte Altright-moment, gedragen door een autodidactische, digitaal-begaafde, nieuwe generatie die de officiële media achter zich hadden gelaten, gaf echter een waardevolle impuls aan de grotere en oudere Nieuw Rechtsbeweging – waarvan de Altright slechts een klein facet was – in de vorm van nieuwe gezichten, nieuwe ideeën en nieuwe capaciteiten, maar ook van de gezichten die niet tot Nieuw Rechts behoren maar tijdens het Altright-moment wel ideeën aandroegen die relevant waren voor Nieuw Rechts. Eé van hen was de Iers-Canadese podcaster Stefan Molyneux (met ‘Freedomain Radio’). Zijn framing als ‘extreemrechts’ en ‘blank nationalistisch’door de systeemmedia – inclusief ‘Wikipedia’, de Grote Sovjet Encyclopedie nieuwe stijl – is zo evident absurd dat het bijna lachwekkend aandoet: Stefan Molyneux is een (semi-)anarcho-libertair filosoof die zich als ‘YouTuber’ toelegt op activisme voor mannenrechten, amateur-psychotherapie en nieuwsduiding.

Zijn consequent intelligente, oprechte en welbespraakte benadering van door hem aangekaarte zaken – onder meer, maar niet in de eerste plaats, verbanden als die tussen ras en IQ, feminisme en massa-immigratie, onvoorwaardelijke sociale zekerheid en falende gezinsstructuurviii – heeft echter zo veel kwaad bloed gezet in de politiek correcte media dat men deze idealistische Papillon zonder enige vorm van proces linea recta heeft verbannen naar het ‘Duivelseiland’ geheten ‘Nieuw Rechts’. Daar is hij natuurlijk helemaal niet op zijn plaats. Vanuit met name de ongeduldige jonge garde van Nieuw Rechts wordt Molyneux vaak enigszins meewarig bekeken om diens idealistische ethiek en naïeve ideologie. Nog afgezien dat Nieuw Rechts er goed aan zou doen zijn aanspraak op de oude Westerse gewoonten van sportiviteit en beleefdheid hard te maken naar een respectabele discussiepartner als Molyneux – en hem een kleine eigen niche in het toch al zo verengde publieke debat te gunnen – is het echter heel goed mogelijk dat Nieuw Rechts wel degelijk het één en ander van hem kan leren.

Er was namelijk voor vele jongeren in de jaren 2010 een belangrijk moment van red pilling in hun Internetontdekking van de gedachtenwereld van Stefan Molyneux – we zullen dat moment hier het ‘Molyneuxmoment’ noemen. Het was een moment dat jonge mensen nu vaak stoer ‘achter zich gelaten’ willen weten – maar dat achteraf zo maar eens het belangrijkste keerpunt kan blijken te zijn in de ‘wereldbeschouwingsrevolutie’ van een hele generatie. Het was het moment waarop men de heel eigen, diep persoonlijke, psychosociale conditionering overwon door een simpele maar rigoureus vastgehouden combinatie van doordenken, waarheidsliefde en zelfonderzoek. Filo-sofie, ‘liefde voor de wijsheid’, is precies dat – het is precies dat wat Stefan Molyneux probeert te onderwijzen. Men mag hem als ‘professioneel’ filosoof allerlei verwijten maken – bijvoorbeeld zijn nauwe specialisatie in ethische filosofie en zijn (typisch Angelsaksische) verwaarlozing van transcendente filosofie – maar men kan hem niet de lof onthouden die hem toekomt voor zijn authentiek filo-sofisch ontleden van de psychosociale conditionering van de eigentijdse Westerse wereld.

De kernbenadering die het enorme – decennialange en omnivore – repertoire van Stefan Molyneux doortrekt is bewustwording, en wel bovenal bewustwording op persoonlijk niveau. En hij effectueert die benadering door door te graven en de giftige wortels van de ziekelijke conditionering van Westerse kinderen bloot te leggen. Hij wijst op de psychohistorische ontwikkeling en psychosociale dynamiek van de huidige Westerse samenleving, een samenleving die ook door andere gevierde cultuurcritici zoals Peter Sloterdijk en Pim Fortuyn geduid is als ‘verweesd’ en ‘vaderloos’. Hij wijst op de in het publiek debat letterlijk verzwegen schaduwkanten van de naar verluidt zaligmakende verworvenheden van de ‘vooruitgang’: het feminisme dat doorslaat naar een beschavingsverwoestend (anti-hiërarchisch, anti-rationeel-hedonistisch, sadomasochistisch) matriarchaat, de verzorgingsstaat die doorslaat naar een nieuwe slavenstatus van hardwerkende belastingbetalers (naar verhouding vooral man en blank) tegenover zogenaamd ‘achtergestelde’ minderheden ( naar verhouding vooral vrijwillig alleenstaande moeders en free riders zoals nep-asielzoekers), de parlementaire democratie die doorslaat naar de dictatuur van demografisch gedetermineerd en institutioneel corrumperend ressentiment en het cultuurmarxisme dat doorslaat naar identiteitspolitieke klassenoorlog tegen alles wat ook maar een spoor van mannelijke waardigheid en blanke beschaving in zich draagt.

Vanuit zijn anarcho-libertaire filosofie legt Molyneux steeds de nadruk op de (ethische, psychologische) individuele in- en ver-werking van deze desastreuze ontwikkelingen: hij benadrukt hun synchrone (psychosociale) uitwerking veel meer dan hun diachrone (cultuur-historische) causaliteit.ix Hij laat hun collectieve in- en ver-werking grotendeels buiten beschouwing: hij ziet de collectieve respons zeer idealistisch als de optelsom van nieuw-rationele en nieuw-verlichte individuele responsen. Deze rationele en redelijke ideaalwereld is niet alleen het filosofisch paradijs maar (ook al is Molyneux, althans nominaal, strikt seculier) tevens het christelijke visioen: een perfecte balans tussen totale persoonlijke vrijheid en totale individuele verantwoordelijkheid.

Nieuwrechtse kritiek op Molyneux’ wereldvisie is alleen al daarom even begrijpelijk als misplaatst: deze visie mag praktisch (uitvoeringstechnisch) problematisch zijn, zij behoort theoretisch (einddoelbepalend) wel tot de (nog grotendeels impliciete) kernwaarden van Nieuw Rechts als beschermheer van de Westerse beschaving. Met andere woorden: Nieuw Rechts dient de praktische structuren (machtsinstituties, beschermingsmechanismen, grensmuren) te scheppen – deels te her-scheppen – waarbinnen het zowel traditionele (christelijke) als futuristische (anarcho-libertaire) ideaalvisioen van de Westerse beschaving (weer) kan worden geleefd.

In zekere zin dient Nieuw Rechts – als beschermheer, als wachter, als kruisvaarder – boven dat visioen te gaan staan om het in-leef-baar te maken voor de Westerse volkeren, zoals een huisvader een huis bouwt en bewaakt voor zijn familie, zoals een soldaat een muur bouwt en bewaakt rond zijn stad, zoals een vorst een grens vastlegt en bewaakt voor zijn volk.x Binnen dat huis, binnen die muur en binnen die grens kan vervolgens het ideaal van vrijheid, gelijkheid en broederschap geleefd worden (cultuur-antropologisch duidbaar als de ‘vrouwelijke sfeer’).

Maar waar het aankomt op het overleven, verdedigen en handhaven naar buiten toe, daar komt het aan op discipline, hiërarchie en zelfbewustzijn (cultuur-antropologisch duidbaar als de ‘mannelijke sfeer’). Naar buiten toe zijn vaderlandsliefde (zorg voor het land dat men van de voorvaderen heeft geërfd), volksidentiteit (trouw aan de groep waarbinnen men is geboren), standsbewustzijn (hiërarchisch plichtsbesef overeenkomstig de positie die men inneemt in de gemeenschap), intergeslachtelijke solidariteit (wederzijds respect voor de bio-evolutionair geankerde rolpatronen van man als beschermer en vrouw als verzorger) en persoonlijke eer (naleving van grotere dan de eigen belangen) onontbeerlijk als elementaire overlevingsstrategieën.

Maar ook als Molyneux’ analyses zich voornamelijk richten op de binnensfeer van de Westerse beschaving, toch zijn ze ook relevant voor Nieuw Rechts als zelfbenoemd wachter over de buitensfeer: de wachter komt namelijk uit de binnensfeer naar de buitensfeer – hij wordt gevormd, gemotiveerd en uitgerust in de binnensfeer. In zoverre zijn vorming, motivering en uitrusting hem in de steek laten is hij gedwongen zich rekenschap te geven – zich bewust te worden – van een probleem in de binnensfeer.

In het hedendaagse Westen is dat probleem heel groot: het is het probleem van falende identiteit – het gelijktijdig mislukken van bio-evolutionaire continuïteit (als groep, als volk en als geslachtslijn) en culturele transmissie (de waarden, normen en uitdrukking die horen bij groep, volk en geslachtslijn). Het is hier dat Molyneux’ analyses waarde hebben voor Nieuw Rechts: hij herleidt het probleem tot de uiterste oorzaak – falend ouderschap en falende opvoeding. Het is precies daar waar de vijandige elite de grootste schuld op zich heeft geladen: zij doet, door een geraffineerde combinatie van sociaaleconomische deconstructie, psychosociale manipulatie en afgedwongen anti-identitaire ‘diversiteit’, het ouderschap en de opvoeding van de Westerse volkeren op collectief niveau mislukken. En zo komen wij terug op wat eerder is gezegd: nergens wordt de ultieme, onmenselijke vijandschap van de globalistische elite tegenover onze Westerse volkeren duidelijker dan in de manier waarop die elite zich vergrijpt aan wat het kostbaarste en kwetsbaarste is – en meest letterlijk onze toekomst – in onze volkeren: onze kinderen.

How do you exercise power over another human being? How do you corrupt [him]? How do you take his natural integrity, intelligence, and all the wonder that is the human mind, and turn it against itself and get it to eat itself and get it to be sort of a snake consuming its own tail? How do you wrap people up in neuroses, and how do you make them obedient? How to get them to subjugate themselves to your will without you even having to lift a finger, barely even an eyebrow? …I view certain damages that are done early to the mind in life as pretty irrevocable. The mind is not so plastic that you could, say, for instance, be locked in a cupboard for your first twenty years and [grow] up as a normal human being. You do experience some particular phases in your brain development which are pretty central and may or may not be reversible, and generally the earlier the experiences the less reversible they are. ‘Hoe oefen je macht uit over een ander menselijk wezen? Hoe kun je [hem] bederven? Hoe kun je zijn natuurlijke integriteit, intelligentie, en het hele wonder van de menselijk geest, tegen hemzelf doen keren – die geest zichzelf te laten opeten als een soort slang die zijn eigen staart opslokt? Hoe kun je mensen in neurosen wikkelen en hoe kun je ze gehoorzaam maken? Hoe kun je ze aan je wil onderwerpen zonder dat je er zelfs maar een vinger voor hoeft te bewegen – er nauwelijks een wenkbrauw voor hoeft op te trekken? …Ik zie bepaalde soorten schade die vroeg worden toegebracht aan de geest als zo goed als onherstelbaar. De geest is niet zo eindeloos flexibel dat je bijvoorbeeld gedurende je eerste twintig levensjaren in een kast kunt worden opgesloten en toch als een normaal menselijk wezen kunt opgroeien. Er zijn bepaalde fases in de ontwikkeling van de hersens die zeer belangrijk zijn waar de ontwikkeling wellicht niet meer omkeerbaar is – en hoe vroeger bepaalde belevingen plaatsvinden, hoe minder omkeerbaar ze zijn.’ (Molyneux, How to Control a Human Soul, Freedomain Radiopodcast 15 december 2007)


De demonen van ‘68

Seksuele losbandigheid is de fooi waarmee een samenleving haar slaven zoethoudt.

– Nicolás Gómez Dávila

Het is tijd voor Nieuw Rechts om serieus te kijken naar Molyneux’ fundamentele kritiek op de anti-ethiek waarmee de vijandige elite nu al decennialang – effectief sinds haar moment van Counter Culture en de apotheose van de Sexual Revolution van ’68 – hele generaties via anti-opvoeding en politiek correcte dogmatiek heeft geconditioneerd. De militant seculiere en doctrinair libertaire systeemmedia, die zich altijd met overgave storten op gevallen van kindermisbruik binnen de marginale overgebleven instituties van het Westerse christendom (met name de Katholieke Kerk en de Jehova’s Getuigen moeten het hierbij ontgelden), verzwijgen namelijk systematisch de misbruikpraktijken waarmee de post-christelijke soixante-huitard-elite alle voorafgaande misbruikpraktijken in de elite zowel kwantitatief als kwalitatief veruit overtreffen.

Kwantitatief door het juridisch vrijgeven van gezinsvorm en familiestructuur: de ‘nieuwe vrijheid’ van ‘vrije partner keuze’, ‘flitsscheiding’, ‘buitenechtelijk ouderschap’, ‘eenoudergezin’, ‘donorvaderschap’, ‘draagmoederschap’ en de escalerende chaos van zich exponentieel verveelvoudigende en vervagende relaties met ‘stiefouders’, ‘pleegouders’ en ‘adoptiefouders’ leiden namelijk met wiskundige zekerheid in één richting: kindermisbruik.

Kwalitatief door wat evident kwaadaardig is opzettelijk te negeren, te verdoezelen en zelfs goed te praten. Hierin onderscheid de vijandige elite zich ten diepste van alle voorafgaande elites van de Westerse wereld: zij is de ultieme anti-autoriteit. Haar doelstelling is nihilistisch-revolutionair negatief: zij richt zich op wat Nietzsche noemde ‘de omkering van alle waarden’. Hierin ligt haar grote verschil met de door haar altijd op misbruik aangesproken overgebleven christelijke restanten, instituties als de Katholieke Kerk en de Jehova’s Getuigen: bij al hun organisatorisch en menselijk falen heeft men binnen die instituties tenminste nog een vast ethisch referentiepunt – daar weet men nog dat er een verschil is tussen goed en kwaad en daar heeft men nog het correctiemechanisme van schuld en boete, schaamte en biecht. Bij de militant seculiere en alles relativerende vijandige elite ontbreken dit referentiepunt en dit correctiemechanisme. Via het hellende vlak van ‘maatschappelijke tolerantie’ en ‘individuele vrijheid’ eindigen de idealen van de soixante-huitards, van de Counter Culture en de Sexual Revolution op de enig mogelijke plaats: de neo-primitivistische hel van de post-moderne anti-beschaving.


Wee hen die het kwade goed noemen en het goede kwaad,
die van het duister licht maken en van het licht duisternis,
van bitter zoet en van zoet bitter.

– Jesaja 5:20

Het systematische anti-gezinsbeleid van bijna onbegrensde ‘individuele vrijheid’ door de politieke klasse, juridisch gesanctioneerd en door het mediakartel propagandistisch bevorderd, gaat ten koste van de kostbaarste en kwetsbaarste groep: onze kinderen. Zij zijn letterlijk het ‘kind van de rekening’ in de opsomming van ‘nieuwe vrijheden’ van de soixante-huitards. Alle niet-permanent monogame, niet-bio-familiaire ‘nieuwe gezinsvormen’, alle modieuze en gemakzuchtige ‘improvisaties’ die buiten de klassieke Westerse man-vrouw-kind-constructie vallen eindigen in de Westerse populaties namelijk met wiskundige zekerheid in een beschavingsverwoestende golf van gezinsinstabiliteit, sociaaleconomische achterstand, huiselijk geweld, kindermishandeling, kindermisbruik en kinderverwaarlozing. De vijandige elite is hiervoor verantwoordelijk: zij is verantwoordelijk voor een decennia-lange doelbewuste, calculerende en geraffineerde anti-beschavingspolitiek die is gericht op het systematisch verwoesten van de Westerse cultuur en de Westerse volkeren, overeenkomstig haar gelijktijdig ‘linkse’ – cultuurmarxistische – en ‘rechtse’ – liberaal-normatieve – programma’s en belangen. Zij richt zich hierbij willens en wetens tegen de kinderen van het Westen.

De elite van soixante-huitards heeft inmiddels haar ‘mars door de instituties’ voltooid – zij domineert de politieke macht (‘partijkartel’), de juridische macht (‘D66-rechters’), de economische macht (babyboomer beleggers, bonusbankiers, geprivilegieerde pensionado’s) en de culturele macht (mediakartel, matriarchaal onderwijs, politiek correcte academische wereld). En zij heeft haar allo-femo-SJW-achtige opvolgersgeneratie al klaar staan. Een volle generatie van dubbele cultuurmarxistische en liberaal-normatieve anti-opvoeding en anti-scholing heeft nu een historisch uniek nieuw soort ‘kadermateriaal’ opgeleverd: de totaal-rancuneuze en totaal-opportistische ‘nieuwe mens’ staat aangetreden – een soort ‘zombi-mens’ die in staat is de Westerse beschaving de genadeslag te geven. Wat nu namelijk aan nieuw ‘identiteitspolitiek’ kader staat aangetreden in de coulissen van de macht ligt kwalitatief ver onder de huidige ‘schijnelite van valsemunters’.xi

Dit nieuwe kader heeft geen enkele beschavingspretentie meer: het zijn de beroepsfeministe, de beroepsallochtoon en de beroepstransgender – zonder enige kwalificatie, zonder enige historische bagage en zonder enig ethisch referentiekader. Onder het aankomend bewind van deze ‘nieuwe mens’ zijn alle kinderen feitelijk vogelvrij verklaard: men kan ze in kleuterleeftijd naar believen ombouwen met ‘geslachtoperaties’, op school naar believen drogeren met ‘gedragsmedicaties’ en thuis naar believen gebruiken in ‘seksuele vrijheid’. De ultieme opgave van Nieuw Rechts is om de deze allo-femo-SJW-achtige ‘nieuwe mens’ te vuur en te zwaard te bestrijden. Deze ‘nieuwe mens’ is ligt ver onder wat Nietzsche in de 19e eeuw zag aankomen als de ‘laatste mens’ en wat Oud Rechts in de 20e eeuw zag aankomen als de ‘ondermens’: de mens als duivel.


Het zoude hem nuttiger zijn, dat hem een molensteen om zijn hals ware,
en hij in de zee geworpen, dan dat hij een van deze kleinen zou ergeren.

– Lukas 17:2



De marxistisch-liberale anti-rechtstaat

Men herkent een marxistisch systeem daaraan
dat het misdadigers in bescherming neemt en
politieke tegenstanders als misdadigers bestempelt.

– Aleksandr Solzjenitsyn

Voordat zondebegrip en -besef door cultuurmarxistische en liberaal-normativistische dogmatiek en indoctrinatie uit het Westerse geweten werden weggevaagd, maakte men in de Westers christelijke Traditie gewoonlijk een onderscheid tussen twee soorten zonden: de zonde van omissie (zonde door nalatigheid) en de zonde van commissie (zonde door handeling). Nu is structurele en systematische nalatigheid – feitelijk de definitie van anti-politiek – precies het dogmatisch uitgangspunt van het dominante ideologische model dat het post-moderne Westen: het liberaal-normativisme.xii Het in de vorige paragraaf besproken sociaaleconomische en sociaalculturele beleid van de vijandige elite is precies dat: een doelbewust beleid van nalatigheid. Waar bestuur zich richt op anti-bestuur, waar politiek zich richt op anti-politiek en waar rechtspraak zich richt op anti-recht, daar zijn land en volk automatisch uitgeleverd aan de anti-nationale en trans-nationale krachten van de vijandige elite – daar overheersen automatisch de globalistische belangen van high finance (kartelbanken, beleggingsfondsen, multinationals, mediamonopolies) en ‘letter-instituties’ (VN, EU, IMF, NAVO).

Het feitelijk anti-politieke besluit van de elite om de Westerse landen en volkeren niet tegen deze krachten en belangen te beschermen is een zonde van omissie – en tevens land- en volksverraad. Het in de vorige paragraaf besproken anti-gezinsbeleid van de vijandige elite en het daaruit resulterende kinderleed zijn directe resultaten van dit verraad. Zowel de sociale implosie, die aan Westerse jeugd de zekerheid en geborgenheid van een stabiel en ordelijk gezinsleven, als de massa-immigratie, die kwetsbare Westerse kinderen in eigen land blootstelt aan ‘migratiefenomenen’ zoals de lover boy en de grooming gang, komen uiteindelijk voor rekening van de vijandige elite. De vijandige elite verhoudt zich daarmee tot de Westerse volkeren als de valse herder die de deur van de schaapskooi open laat staan voor de wolf – en tot hun kinderen als de valse stiefvader die zijn weerloze stiefkinderen misbruikt.

Overigens strekt het door de vijandige elite getolereerde en gefaciliteerde kinderleed zich ook uit tot niet-inheemse Westerse groepen. Zo richten de door de Britse overheid feitelijk getolereerde en gefaciliteerde (Zuid-)Aziatische grooming gangs zich niet alleen op blanke meisjes, maar ook op Sikh meisjes: de Sikhs zijn in vergelijking met de veel machtigere Hindoe- en Moslimgemeenschappen een relatief kwetsbare minderheidsgroep.

Daarnaast leidt het migratiebeleid van ‘omgekeerde kolonisatie’ van de vijandige elite ook tot grootschalig kinderleed onder de vele migranten die gebruik maken van ‘vluchtroutes’ en ‘asiel procedures’. Ook hier geldt weer de negatie van de wet: open grenzen IS anti-politiek. Zo worden Afrikaanse meisjes van beneden de Sahara door hun familie vaak naar Europa gestuurd via schuldslavernij-prostitutieregelingen – zij worden sowieso standaard ‘gebruikt’ in transit (ze worden ruim vooraf ‘op de pil’ gezet). En zo worden kwetsbare ‘asielkinderen’ – door hun families, al dan niet bewust – en route blootgesteld aan gewetenloze mensensmokkelaars, grijpgrage ‘hulpverleners’ en corrupte ‘vrijwilligers’. Het gebruik en misbruik van hun situatie volgt hen tot in het uiteindelijke land van bestemming: alternatieve media wemelen van berichten over gedreven SJW-achtige geestelijken die ‘asielkinderen’ en ‘asieljongeren’ in hun kerken ‘opvangen’ – en over idealistische Westerse dames van middelbare leeftijd die hun privé-residenties openen voor een soortgelijke ‘ontvangst’. Een hele generatie ‘asielkinderen’ en ‘asieljongeren’ zwemt in deze fuik – alweer vrijwel zonder enig ingrijpen van de politie, rechters en journalisten.

Het is dezelfde anti-politiek – niet zien, niet horen, niet spreken, niet handelen – waardoor ‘vredessoldaten’, ‘hulpverleners’ en ‘ontwikkelingswerkers’ zich in de Derde Wereld (VN Mozambique 1994, Oxfam Haïti 2019, enz.) al decennialang ongestoord kunnen vergrijpen aan kwetsbare kinderen. De Nieuwe Wereldorde zelf staat immers nooit ter discussie en haar personeel staat boven de wet.

Maar er is meer: buiten de zonde van omissie – de bovengenoemde realiteit valt technisch gesproken onder deze categorie – maakt de vijandige elite zich namelijk ook schuldig aan de zonde van commissie. Dat de vijandige elite zich al decennialang schuldig maakt aan grootschalig en systematisch kindermisbruik in het Westerse hartland wordt allang vermoed en heel af en toe, als het niet meer lukt de feiten te verdoezelen, duikt er zelfs even een beeld van op in de systeemmedia: ‘Dutroux’, ‘Pizzagate’, ‘Epstein’. Wat daarvan uiteindelijk overblijft, na jarenlange procedurele sabotage, juridische missers, verdwijnende bewijsstukken en opzienbarend snel verflauwende media aandacht, is een vreemd beklemmende atmosfeer: de wijdverspreide indruk dat er een groep gewetenloze Untouchables bestaat die vanuit hun boven-wettelijke en anonieme machtssfeer blijkbaar in staat zijn elke vorm van aardse gerechtigheid te ontlopen.

Wat bij de Westerse volksmassa’s blijft hangen is een halfbewust en onbestendig vermoeden van de waarheid, soms expliciet uitgedrukt in een zogenaamde ‘complottheoriën’. Een vermoeden dat af en toe artistiek half tot uitdrukking komt in een boek of een film – van Rosemary’s Baby (Polanski, 1968) tot Eyes Wide Shut (Kubrick, 1999). Een vermoeden dat zich uitstrekt tot de zichtbare ‘poppetjes’ van de macht en dat onbeantwoordbare vragen opwerpt: wordt de gewetenloze politiek van marionetten zoals Clinton en Macron ingegeven door simpele chantage à la Epstein?

Het is echter ook een vermoeden dat, heel af en toe, een bijna terloopse bevestiging vindt in de systeemmedia. Zoals in Het Parool op 14 september 2019, in het onderzoeksartikel ‘Getuigenis: misbruik in “zwemclubs” in de jaren vijftig’ – een artikel dat de toenmalige hoofdstedelijke elite van een heel andere kant laat zien. Hoogwaardigheidsbekleders, klinkende regentennamen en verzetshelden die boven de wet stonden. En ook als Nederlands Nieuw Rechts niets dan minachting en weerzin kan voelen voor de officiële media, die de vijandige elite al decennialang de hand boven het hoofd houden, dan toch is het goed dat iedereen kennis neemt van die ene keer per dag dat de stilstaande klok van de systeemmedia de juiste tijd – en de schuldigen – aanwijst. De lezer zij daarom verwezen naar de voor dit ‘pedocratie’-schandaal relevante bronnenrubriek onder dit artikel, al was het maar omwille van de nagedachtenis aan de vele slachtoffers die hun leed meenamen in hun graf. Het is daarnaast evenzeer nodig dat iedereen zich afvraagt of wat er toen, meer dan zestig jaar geleden, gebeurde misschien ook nu gebeurt. De vijandige elite is immers dezelfde: het is immers dezelfde regentenkliek, met dezelfde belangen, dezelfde ideeën:


Le libéralisme est le mal, le mal à l’état pur, le mal essentiel et substantiel.

Het liberalisme is het kwaad: het kwaad in pure vorm, het kwaad in essentie en substantie.

– Robert Steuckers



Schuld en Boete’xiii

De grootste moderne dwaalleer is niet het idee dat God dood is maar het idee dat de duivel dood is.

– Nicolás Gómez Dávila

Nieuw Rechts staat nog ver van de macht – maar misschien niet zo ver dat het niet, op een zekere dag, geconfronteerd zal worden de noodzaak recht te spreken over – en verhaal te halen op – de vijandige elite. Tot die dag komt – de dag dat de vijandige elite ten val komt en zich moet verantwoorden voor al het tenhemelschreiende onrecht dat zij heeft begaan – is er alleen de hoop op een Hogere Gerechtigheid. Ooit, lang geleden, stond het de christelijke mens echter vrij om niet te wachten op dat Laatste Oordeel, maar schuld te bekennen en boete te doen, juist in het hier en nu. Misschien zijn er onder de verloren zielen en dwalende geesten van de vijandige elite een handjevol mensen die dat nog kunnen begrijpen. Het zou hen sieren dat zij nu naar buiten reden, schuld bekennen en boete doen. Dat zij het lijden van de kinderen van ons volk erkennen – en verzachten met schuldbekentenis en boetvaardigheid. Dat zij helpen om de kwaadaardige elite waartoe zij behoorden ten val te brengen. Dat zij, voor het te laat is, het volk – en zichzelf – een nieuw leven gunnen:

Ab nou cor et ab nou talen,
ab nou saben et ab nou sen,
et ab nou belh captenemen,
vuelh un bon nou vers comensar;
e qui mos bons nous motz enten,
ben er plus nous a son viven,
qu’om vielhs s’en deu renovelar.

‘Met een nieuw hart en nieuw verlangen,
Met nieuw begrip en nieuwe bedoeling
Op een nieuwe en schone wijze,
Wil ik een schoon nieuw lied beginnen;
En wie mijn schone nieuwe woorden verstaat,
Zal zekerlijk vernieuwd worden in zijn leven,
Zodat zelfs een oud man zich zal verjongen’

– Raimbaut d’Aurenga, vertaling Nico van Suchtelen



Retribution’

Ervan uitgaande dat de vijandige elite als geheel te ver is afgedwaald om ooit nog over het oude pad van schuld en boete haar weg terug te vinden naar liefde voor land en volk, moet worden aangenomen dat de geschonden generaties van ons volk – de door omissie en commissie van de vijandige elite misbruikte, verwaarloosde en gemanipuleerde kinderen van toen en nu – alleen op zichzelf kunnen rekenen voor het incasseren van de hen verschuldigde genoegdoening. Zij kunnen daarbij echter leren van de kinderen van andere gekoloniseerde, gemarginaliseerde en gemanipuleerde volkeren. De schrijver heeft er al eerder op gewezen dat dezelfde onderdrukkingsmechanismen die in eerder stadia van de moderne geschiedenis werden ondergaan door zogenaamd ‘primitieve’ volkeren, nu gestaag door de globalistische vijandige elite worden opgedrongen aan de Westerse volkeren.xiv Deze onderdrukkingsmechanismen, meest zichtbaar in de ‘omgekeerde kolonisatie’ die de Westerse volkeren in hun eigen stamlanden onderhoudsplichtig maakt ten aanzien van massa’s geprivilegieerde ‘migranten’, zijn gericht op onteigening (uit het eigen land en bezit), verdringing (uit de eigen vertrouwde omgeving) en onterving (uit de eigen cultuur). Hierbij krijgen de vrouwen en kinderen van het verdrongen volk het steeds hard te verduren: hun bestaansbronnen drogen op en hun gezinsleven wordt ontwricht naar mate hun mannen worden teruggedrongen en verjaagd, zij ondergaan geweld en verkrachting naarmate de kolonisten terrein winnen en zij vallen in verslaving en zelfmoord naarmate de nieuwe cultuur de oude overwoekert.

Deze bio-evolutionaire wetmatigheden zijn antropologisch en sociologisch goed gedocumenteerd voor vele inheemse volkeren in Noord- en Zuid-Amerika (bijvoorbeeld bij de Indianen van Noord-Amerika en de Amazone) en in Oceanië (bijvoorbeeld bij de Australische Aboriginals en de Nieuw-Zeelandse Maori’s). Het dramatische lot van de ‘verloren kinderen’ van deze volkeren valt nu in toenemende mate ten deel aan de kinderen van de Westerse volkeren. In confrontatie met deze existentiële dreigingen worden zij gedwongen tot existentiële keuzes: het is erop of eronder. De keuze is tussen ondergang of herdefinitie.

Eén van de universeel menselijke mechanismen die bijdragen tot een herdefiniërende opwaardering van persoonlijke identiteit is compensatie: de compensatie van machtsverlies als kind door machtsuitoefening als volwassene. Zulke machtsuitoefening kan op verschillende niveaus en in verschillende dimensies worden verwezenlijkt, maar al deze verwezenlijkingen zullen zich – positief dan wel negatief – moeten verhouden tot de kwestie van geboorte-identiteit, zowel individueel als collectief. Waar – in dit geval etnische, namelijk blank-inheemse – ‘ongunstige’ geboorte identiteit voor jonge mensen (sociaaleconomische, sociaalpsychologische) slechte gevolgen heeft, daar worden zij gedwongen tot – positieve dan wel negatieve – compensatie. Zij zullen zich rekenschap moeten geven – zich bewust moeten worden – van de eigen historische identiteit en die moeten meten aan de niet-eigen eigentijdse norm. Vergelding, in allerlei verschillende vormen, inclusief abstract-artistieke en kosmisch-geprojecteerde, kan daarbij een legitieme compensatiestrategie zijn.

De mechanismen van compensatie en vergelding zullen, vroeger of later, ook worden herbedacht en herbezocht door de ‘verloren kinderen’ van het Westen – het gaat immers om universele mechanismen. Nieuw Rechts moedigt hen daarbij echter aan tot vroegtijdige bewustwording – er is geen tijd meer om ‘door schade en schande’ wijs te worden. Nieuw Rechts wil het bewustwordingsproces ook op positieve wijze mobiliseren en sturen: de ‘identitaire’ oriëntatie binnen Nieuw Rechts werkt aan sociaal verantwoordelijkheidsbesef (familiewaarden, gedragsnormen) en aan culturele herwaardering (alternatieve media, kennisoverdracht). Daarbij is een boodschap van hoop essentieel: jonge mensen verdienen het vooruitzicht op een betere toekomst, ook tegen alle verwachting in – zelfs tegen de stroom van de geschiedenis in. De eerste stap die volgt op bewustwording is dus zelfbeschikkingsrecht: het recht op een toekomst die radicaal anders kan zijn dan het verleden en het heden. Deze boodschap van hoop is geen wensdenken, maar gebaseerd op de geschiedenis. Keer op keer laat de geschiedenis zien dat individuen en groepen, tegen alle verwachting in, hun voor altijd verloren gewaande rechten kunnen heroveren. Dat is de ‘vergelding’ die elk individu en die elke groep kan nemen op de geschiedenis.

Een markant voorbeeld van ‘vergelding’, door een speciaal individu maar mede namens een etnische groep, is te vinden in het werk van de Canadese Inuit (Eskimo) zangeres Tanya Tagaq: zij ‘verwerkt’ haar eigen tragisch verleden en dat van haar volk in een vreemdsoortig – men zou bijna zeggen ‘archeo-futuristisch’ – ‘lied’ dat het midden houdt tussen een neo-sjamanistische geestesoproeping en postmoderne pop art: Retribution (2016). Vanuit een quasi-kosmische (aan)klacht over ecocide, genocide, kolonisatie – met de aankondiging van ‘vergelding’ door Gaia, Moeder Aarde, zelf – vervalt Retribution geleidelijk in een trance staat (totem, droomqueeste, dierprojectie). Daarin worden de verkrachting en verminking van een heel volk herleid tot die van één persoon – en vergolden. De stijl, het vocabulaire en de setting mogen voor jonge mensen uit andere culturen volledig vreemd zijn – de erin doorklinkende existentiële keuze en het in deze ‘vergelding’ opgeroepen krachtenveld zijn het niet. Het vormt de keuze voor en doorbraak naar een Nieuwe Vrijheid.


Nawoord: de Nieuwe Vrijheid

Aan de vooravond van de Tweede Wereld Oorlog schreef Jacques de Kadt zijn monumentale werk Het Fascisme en de Nieuwe Vrijheid (1939). Hij begreep en beschreef het fenomeen van de ‘fascistische revolutie’ – waarin hij de revolte van volk en cultuur tegen elite en beschaving zag – met een invoelings- en nuanceringsvermogen dat nu, tachtig jaar later, effectief taboe is in de Nederlandse publieke ruimte. Hij begreep de oorspronkelijke en idealistische fascistische revolutie als een natuurlijke en gezonde ‘immuunreactie’ tegen het cultuur-vernietigende nihilisme dat hij herkende als intrinsiek onderdeel van het vooroorlogse ‘demo-liberalisme’, dat wil zeggen van dezelfde toen al toonzettende historisch-materialistische ideologie die nu is doorgeslagen in totalitair liberaal-normativisme. Hij zag in die ideologie het platgeslagen wereldbeeld van de eendimensionale geldmens (de prototypische neo-liberaal), ondersteund en bestendigd door de bloedeloze intellectueel (de prototypische cultuurmarxist). De Kadt erkende dat het specifieke historische traject van de vooroorlogse fascistische revolutie door gebrek aan solidariteit tussen de standen, wetenschappelijke scherpte en politieke realiteitszin was uitgelopen op cynisch anti-intellectualisme, fantasieloos ‘kazernisme’ en barbaars ‘gansterisme’ – maar hij waarschuwde ook voor een te gemakzuchtig afdoen van het oorspronkelijke fascisme als historische aberratie.

Nu, tachtig jaar later, blijft De Kadts analyse hoogst actueel. Al was het alleen maar omdat de vijandige elite nu alle gebreken van het mislukte fascisme combineert met alle gebreken van de andere twee mislukte historisch-materialistische ideologieën: het socialisme(/communisme) en het (neo-)liberalisme. De globalistische ‘schijnelite van valsemunters’ die het huidige ex-Nederland administreert uit naam van de nu steeds openlijker totalitaire Nieuwe Wereldorde is erin geslaagd de laagste vervalvormen van al deze drie ideologieën te combineren: het platvloerse anti-intellectualisme van het fascisme, het nivellerende ressentiment van het socialisme en het totaal corrupte gelddenken van het liberalisme. De kinderen van Nederland komt een andere toekomst toe: zij verdienen het voorgoed bevrijd te zijn van deze vijandige elite, van haar waanzinnige denkbeelden en van haar demonische praktijken. Het is tijd voor hun Nieuwe Vrijheid:

And this will be the day –
This will be the day when all of God’s children will be able to sing with new meaning:
Free at last!
Free at last!
Thank God Almighty – we are free at last!

– Martin Luther King Jr., ‘I Have a Dream’


Bronnen

Berg, Helmut van de, Verboden foto’s: een Amsterdamse roman. Heerhugowaard: GigaBoek, 2005. (NB) het gaat hier om niet om fictie, maar om een onder pseudoniem en in romanvorm gepresenteerde autobiografie)

Ligtvoet, Frank, ‘Andere naam of niet – H401 is nog altijd Castrum Peregrini’, Medium.com 17 september 2019.

Pen, Hanneloes, ‘Getuigenis: misbruik in “zwemclubs” in de jaren vijftig’, Het Parool 14 september 2019.


Noten

i De titel van het beroemde 13e eeuwse dichtwerk ‘Het nieuwe leven’ van Dante Alighieri.

ii De titel van een ‘politiek-incorrecte’ brochure uit juni 1940 van de hand van toenmalig oud-premier Hendrikus Colijn (ARP).

iii Voor een korte inleiding tot de psychohistorische achtergrond van de vijandige elite in de Nederlandse context verg., nu ook Nederlandstalig, Alexander Wolfheze, Alba Rosa. Tien Traditionalistische opstellen over crisis van het moderne Westen (Arktos: Londen, 2019) 4-6.

iv Voor een uitwerking van het globalistische bezettingsthema verg. Alexander Wolfheze, ‘De identitaire beeldenstorm’, paragraaf ‘Alieni juris’ – artikel vrij toegankelijk via http://www.idnl.org/opinie-essays/de-identitaire-beeldenstorm/ .

v Voor een (Engelstalige) inschatting van eigentijds Nieuw Rechts verg. Alexander Wolfheze, ‘Deep Right Rising’ – artikel vrij toegankelijk via http://www.idnl.org/en/commentary-essays/deep-right-rising/ .

vi De voornaamste – maar niet formeel of institutioneel gebonden – vertegenwoordiger van Nieuw Rechts in de Lage Landen is zonder meer Belgisch publicist Robert Steuckers. De schrijver van dit artikel heeft drie (Engelstalige) boekbesprekingen gewijd aan zijn recente (Franstalige) publicaties Europa en Sur et autour de Carl Schmitt – vrij toegankelijk via https://www.geopolitica.ru/en/person/alexander-wolfheze .

vii Voor een voorproefje van ‘Jong Nederland’ verg. www.erkenbrand.eu en het YouTube kanaal ‘Top Der Duinen’.

viii Omwille van de ‘kleine lettertje’ vrijwaring: de (Traditionalistisch geïnspireerde) stellingnamen van de schrijver inzake sommige van deze ‘hete hangijzers’ zijn, vrij toegankelijk, te vinden in zijn artikelen op www.idnl.org (uitgebreider in zijn boek Alba Rosa).

ix Voor de diep cultuurhistorische achtergrond van de Crisis van het Moderne Westen – door de schrijver benaderd via het begrip Cultuur Nihilisme – verg. Alexander Wolfheze, The Sunset of Tradition and the Origin of the Great War (Cambridge Scholars: Newcastle upon Tyne, 2018) – uittreksel vrij toegankelijk via (de knop (‘View Extract’) http://www.cambridgescholars.com/the-sunset-of-tradition-and-the-origin-of-the-great-war (de paperback uitgave is naar verwachting beschikbaar vanaf 1 april 2020).

x Voor een moderne uitwerking van het Traditionalistisch begrip ‘Wachter’ (door Carl Schmitt rechtsfilosofisch aangeduid als Katechon), via Aleksandr Doegin’s opstel The Solar Hounds of Russia, verg. Alexander Wolfheze, ‘De gebroken pijl’ – artikel vrij toegankelijk via http://www.idnl.org/opinie-essays/de-gebroken-pijl/ .

xi Verg. Martin Bosma, ‘De schijn-élite van de valse munters: Drees, extreem rechts, de sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik’. Amsterdam: Bakker, 2010.

xii Voor een bespreking van de (normatief-)liberale anti-rechtstaat verg. Alexander Wolfheze, ‘Uit het arsenaal van Hefaistos’ – artikel vrij toegankelijk via http://robertsteuckers.blogspot.com/2019/02/uit-het-arsenaal-van-hefaistos.html .

xiii Eén van de gangbare vertalingen van de titel van de FjodorDostojevski’s beroemde roman Prestoelenië i nakazanië (1866).

xiv Verg. Alexander Wolfheze, ‘Operatie Belisarius’ – artikel vrij toegankelijk via http://www.idnl.org/opinie-essays/operatie-belisarius/ .



Afbeelding: “Month_old_sleeping_child.jpg’ , bewerkt.
Fotograaf: Triante2009, bron: Wikimedia, in het publieke domein



___

Dit is de website van de politieke partij IDNL, een initiatief van de culturele vereniging ‘Identiteit Nederland‘. Voor vragen en contact klikt u hier.


Post dit bericht op:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *