Een korte omschrijving van enkele politiek-sociale stromingen



1. Wat is Nationalisme: een ideologie, een politieke stroming of een natuurlijke gedragscode?

Theoretisch: geen van deze drie. Praktisch: alle drie tegelijk.

Theoretisch(politiek-filosofisch & cultuur-historisch) gesproken is ‘Nationalisme’ een bio-evolutionair – & daarmee grotendeels irrationeel & instinctief – zelf-verdedigingsmechanisme van traditionele volksgemeenschappen tegen de bedreiging van moderne historisch-materialistische machtstructuren (globalistische soevereiniteitsondermijning, internationale bankendictatuur, transnationale instituties) & ideologieën (Socialisme, Fascisme, Liberalisme). Praktisch(ideologisch & politiek) gesproken komt het Nationalisme tot uitdrukking in historische ‘auto-immuun’ reacties die verschillen naar plaats, tijd & omstandigheden, al naar gelang de precieze bedreiging. Deze reacties omvatten zowel ideologische improvisaties (bijv. ‘Pangermanisme’ in het Derde Rijk, ‘Baathisme’ in het Midden-Oosten, ‘Hindoe-nationalisme’ in hedendaags India) als politieke improvisaties (bijv. de ‘nationaal-socialistische’ beweging in het Derde Rijk, de ‘Brexit’ beweging in het Verenigd Koninkrijk, de ‘Trump’ beweging in de Verenigde Staten). Psychologischgesproken is het Nationalisme een expliciete programmatische uitdrukking van een impliciete collectieve identiteit die ‘normaal gesproken’ (dat wil zeggen: in pre-moderne omstandigheden) geen discussie behoeft, maar waarin men zich bedreigt voelt. Die identiteit is het volk-zijn.

2.Wat betekent Globalisme? hoe staan de mens & de maakbare wereld hierbij tegen over elkaar?

Het ‘Globalisme’ is een geïmproviseerde naam voor het ‘Nieuwe Wereld Orde’ totaal-programma van de globaal opererende ‘vijandelijke elite’ die zich begin jaren ‘90 meester maakte van de institutionele macht in de voormalige ‘Eerste Wereld’. De machtsbasis van deze ‘vijandelijke elite’ bevindt zich nog steeds in het ‘Westen’, maar haar machtsbereik strekt zich nu uit tot in de verste uithoeken van de wereld – nog slechts een paar grote landen (Rusland, China, Iran) bieden weerstand. De vijandelijke elite bestaat uit een informeel, flexibel en pragmatisch netwerk van topbankiers, topindustriëlen en topideologen dat zich bedient van transnationale instituties (VN, IMF, EU, NAVO enz.) & lokale zetbazen (‘partijkartels’ & ‘mediakartels’ op nationaal niveau). In Nederland ligt de institutionele slagader van de vijandelijke elite in de neo-liberale machtspartijen (theoretisch alleen VVD & D66, maar praktisch ook CDA, CU & PVDA). Haar ideologische slagader ligt in de cultuur-marxistische intelligentsia, die via ‘politieke correctheid’ toonaangevend is in het onderwijs, de media en de kunstsector. De materiële deconstructie van de Nederlandse staat, de Nederlandse economie en het Nederlandse volk wordt bewerkstelligd door de praktische ‘maakbaarheid’ van het neo-liberalisme, de immateriële deconstructie wordt bewerkstelligd door de theoretische ‘maakbaarheid’ van het cultuur-marxisme.

3.Wat is Liberalisme en wat is Links-Liberalisme?

A: ‘Liberalisme’ is de ideologische ‘nulstand’ van het Historisch Materialisme dat voortvloeit uit de ‘filosofie’ van de Verlichting: het reduceert de politieke sfeer tot een programmatische uitvoering van de belangen van de in toenemende mate globaal denkende en opererende vijandelijke elite: het (Normatief-)Liberalisme is de ideologische standaard waarnaar het ‘politiek bedrijf’ zich uiteindelijk altijd zal voegen zolang de vijandelijke elite de echte macht behoudt. Het parlementaire ‘partijkartel’ is het institutioneel mechanisme dat deze standaard in stand houdt en waarmee de vijandelijke elite zich legitimeert. Links-Liberalisme is hetzelfde politieke ‘gerecht’ als het Rechts-Liberalisme, maar met een sterker cultuur-marxistisch ‘smaakje’. Het duidelijkst Links-Liberaal (d.w.z. theoretisch Links, maar effectief Liberaal) zijn in Nederland GroenLinks en de PVDA.

4.Wat zijn Socialisme en Communisme?

‘Socialisme’ en ‘Communisme’ zijn tegenwoordig uitgestorven oudere varianten van het Historisch Materialisme. Staten die zich tegenwoordig nog officieel ‘socialistisch’ en ‘communistisch’ noemen zijn in de praktijk simpelweg nationalistisch georiënteerde één-partij dictaturen met een sterkere centrale staatsmacht die (nog) niet (helemaal) zijn aangepast aan de totaal-globalistische ‘Nieuwe Wereld Orde’.

5.Wat betekent ‘klassenstrijd’?

A: De ‘klassenstrijd’ was een verdeel-en-heers strategie waarvan socialistische en communistische ideologen zich bedienden om macht te verwerven: zij eigenden zich via de ‘klassenstrijd’ een politiek en moreel mandaat toe door te stellen dat zij de belangen van de ‘democratische meerderheid’ (arbeiders, boeren) dienden. Zij buitten de door industrialisatie, urbanisatie en secularisatie ontstane sociale spanningen binnen de Europese volkeren uit om zo de macht over die volkeren te krijgen. Een hedendaags cultuur-marxistisch equivalent van de vroegere expliciete klassieke klassenstrijd binnen volkeren is te vinden in de tegenwoordige impliciete klassenstrijd tussen volkeren (subtiele anti-blanke propaganda, effectief open grenzen beleid, kunstmatig-gedoseerde islamofobie).

6.Wat is Cultuur-Marxisme?

‘Cultuur-Marxisme’ is een geïmproviseerde naam voor de Historisch-Materialistische ‘maakbaarheid’ ideologie van de vijandelijke elite. De inhoud ervan is vrijwel geheel negatief, d.w.z. gedefinieerd in termen van anti-traditie en anti-identiteit. Cultuur-Marxisme is een ‘moralistische’ (universalistisch-idealistische & kosmopolitische feel good)-ideologie, een aanvulling op het ‘cynische’ (sociaal-darwinistische, ieder-voor-zich-en-geen-God-voor-ons-allen) Normatief-Liberalisme. Kenmerkende elementen van Cultuur-Marxisme zijn militant secularisme, nivellerende hyper-democratie, totalitair cultuur-relativisme en femo-allo antihiërarchisme).