+31 (0) 6 44272469
info@idnl.org

Kerstmis: een feest van strijd

Kerstmis: een feest van strijd

John Pettie: ‘The vigil’

Kerstnacht – het eenzaam zwerven der gedachten
rondom het oud verhaal, het nimmer uit te spreken
verlangen naar het helder zingen in de nacht en
het opgaan van de ster, een lichtend teken.

– Ida Gerhardt (*)

IDNL is een religieus neutrale vereniging en partij. Toch willen wij een en ander zeggen over het komende feest van Kerstmis. Want het Christendom was en is nog steeds voor ons volk een belangrijk oriëntatiepunt, zelfs voor mensen die denken dat ze ‘ongelovig’ zijn.

Het is de tijd van de ‘donkere dagen voor Kerstmis’. Het licht heeft zich teruggetrokken. Mensen gaan naar hun werk in de duisternis en komen thuis in duisternis. Duisternis heerst ook in hun werk, de politiek en de maatschappij. En juist op dit moment viert de Kerk de geboorte van een kind, een goddelijk Kind, als een klein licht in die duisternis.

Waarom vereert de Kerk Jezus Christus als een pasgeboren kind? Waarom legt ze niet de nadruk helemaal op het leven en werken van Christus als volwassene? Omdat de geboorte van een kind een diep-menselijk symbool is, dat laat zien dat ondanks tegenslag en lijden het leven toch telkens opnieuw opleeft en nieuwe wegen vindt. Maar het gaat nog verder: een kind ervaren mensen als ‘heilig’. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het bijna universele taboe op het schenden van kinderen.

Want ‘heilig’ betekent niet lievig, zoet of braaf, zoals de vaak al te sentimentele religieuze kunst ons kan doen geloven. Heilig betekent: kostbaar, onschendbaar, ‘daar moet je met je tengels van af blijven’. Omgekeerd kan een kind je helemaal vervullen met een emotie en impuls die we aanduiden met het mooie Latijnse woord ‘benevolentia’: absoluut het goede willen voor hem of haar. Niet omdat het moet, niet vanwege een moreel voorschrift, maar als spontane opwelling uit heel je wezen.

In veel traditionele kerken brengen de gelovigen bijna de helft van de eredienst knielend door. Dat is niet om de mensen te vernederen of te kleineren, zoals vele ‘ongelovigen’ en ‘heidenen’ in het kielzog van Nietzsche menen te weten. Het gaat er niet om ‘de mensen in de grond te trappen’, maar de eerbied voor het ‘heilige’ uit te drukken en te beleven. Om het mysterie, en daarbij tegelijk ons eigen hart, te verheffen. (**)

Wij als nationalisten zullen bij het beschouwen van het heilige kind in de kribbe ook denken aan de kinderen van ons volk. Wat moet er van hen worden? Opgroeiend in een land dat hun land niet meer is, veracht, gehaat en verdrongen door de mensen die zich opwerpen als onze leiders of de vreemdelingen die zij massaal binnen hebben gehaald. ‘De vleugels van onze engelen worden gebroken in hun vlucht’. Kerstvoorstellingen in zoete pasteltinten of zalvende praatjes van links/liberale voorgangers, theologen of kerkleiders mogen en zullen ons daar niet van afleiden. Want onze kinderen zijn ons heilig.

Daarom is Kerstmis niet alleen een feest van vrede, maar ook van strijd. De vrede van Kerstmis is namelijk niet het vaak geforceerd ‘leuk en aardig doen’ voor één avondje, wat onze lege consumptiemaatschappij er van gemaakt heeft. De vrede van Kerstmis komt als je je laat raken door de aanblik van het heilige kind, als je de ervaring hebt die we aanduiden met het prachtige, veelzeggende woord ‘vertedering’. En dit kostbare gevoel, deze ervaring van heiligheid, roept niet alleen op tot eerbied en ‘benevolentia’, maar ook tot een besef van het kwade dat dit heilige bedreigt, en dus tot strijdvaardige bescherming.

Op Internet is onder nationalisten een ‘meme’ ontstaan van een kruisvaarder die onder het uitroepen ‘Deus Vult’ (‘God wil het’) de strijd aangaat voor de meest uiteenlopende zaken, van het heroveren van Constantinopel tot het neersabelen van links/liberale gekkies tot de inname van Jeruzalem. Hoewel misschien een beetje kinderachtig, raakt het wel aan een diepere, tegenwoordig vaak verdrongen, laag van het Christendom.

Als Christenen, maar ook als erfgenamen van de Westerse beschaving in het algemeen, doen we er goed aan het ideaal van de kruisvaarder, de krijger-monnik, voor ogen te houden. Niet als een verheerlijking van zinloos geweld, maar als een ideaal van zinvolle strijdvaardigheid tegenover duistere krachten. Als ‘monnik’ wijdt je je aan de beschouwing van het heilige, zoals het Christuskind en/of kinderen in het algemeen, en vanuit die ervaring zul je ‘hongeren en dorsten naar de gerechtigheid’. Alleen uit deze edele impuls kan de volwassen, rechtvaardige ‘krijger’ geboren worden.

IDNL wenst u een paar mooie, vrolijke dagen in deze donkere tijd, samen met mensen die u liefheeft. Bewaart u de gloed van deze dagen in uw hart en koester hem, zodat hij een edele en ridderlijke gezindheid in u mag wekken. Ons volk, en vooral onze kinderen, rekenen op u. In deze zin wensen wij u:


Zalig Kerstfeest!

* Ida Gerhardt, ‘Kerstnacht’ uit de bundel ‘Het veerhuis’. Bron: Koninklijke Bibliotheek.

** Vgl. de oproep waarmee het hooggebed in de Katholieke Mis begint: “Sursum corda!” (“Verheft uw hart!”).

Afbeelding: John Pettie: ‘The vigil’, bijgesneden. Bron: Wikimedia, in het publieke domein.



___

Deze website is een initiatief van de culturele vereniging ‘Identiteit Nederland‘. Voor vragen en contact klikt u hier.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *